Planeta Blogów WMI UAM

Girl, lost in IT: May Long Weekend in Polish Cities: Diary and Review

Thu, 10 May 2012 03:03:47 +0000

The original version of this post (Weekend majowy – pamiętnik i recenzja) was written on May 6, but I needed a few days to translate it into English. It is about a very long weekend we had in Poland: May 1 (Tuesday, International Workers’ Day) and May 3 (Thursday, Constitution Day) are free from work, so almost everybody I know decided to take those 3 annoying days off and have a 9-day-long weekend.

Last night (and when I say night I mean the night and not the evening) I came back from Wrocław, with plans of spending the last Sunday as actively as the other days. Unfortunately, the standard throat-sinuses combo kept me at home. As movies, a dinner out or a bike trip are out of the question, I have decided to take a trip down the memory lane

I took the long weekend in two doses, with one working day in the middle to bring me back down to Earth for a while. Weekend A I spent in and around Bydgoszcz, weekend B in Wrocław, and the working Wednesday with its adjacents – obviously here, in Poznań.

It so happened that during this time I participated in a lot of cultural events. In this blog’s editorial I promised to include some cultural stuff here, so here is my holiday diary.

Bydgoszcz – at the River

The photograph below shows the view from the Zatoka restaurant where I had a dinner with my family at the beginning of the May weekend. A short review of the restaurant itself: the interior decor is pleasant and stylish, but asks to be spruced up a bit; the surroudings (in the very centre of the city) are beautiful; the service is great; the food is average, and when I say average I mean exactly this: not very good, but not very bad either, only the dessert menu rocks; no wine card. Please blame the poor quality of the photo on my mobile and the Sun – I did not see anything in the display (at least I straightened the photo for you in Adobe Lightroom). I know I am drifting away from my main subject, but I really want to say it when my mobile got in the spotlight for a while. In Lapland my Taiwanese phone offered me the following piece of information: “it is too cold to use the flash”. Of course, a Nokia phone (all my previous phones were Nokias, sob) would never pull a stunt like this, so I am keeping my fingers crossed for Lumia.

Bydgoszcz-style BBQ

In the photo above you can see a boat with a small grill and a tablecloth-covered table. A moment after I took it, the boat sailed away to the river (Brda). I am mentioning this partly to emphasize the fact that although in general I think Poznań is a place much more interesting than my hometown, I am unable to understand why it turned its back (to say the least) at the river (Warta). The most beautiful places in Bydgoszcz are those at the river, and you can come across attractions such as water trams (including one running on solar power) which you can use on with normal public communication ticket.

Bydgoszcz – the Opera

Another thing at the river bank in Bydgoszcz is Opera Nova. The building has been in construction ever since I remember (and I remember far, including when my 2 years younger sister was born). According to Wikipedia, the first stilts where placed there between 1973 and 1976. The opening ceremony was held in 2006, but first performances were given, in austere, sand-covered interiors, as soon as in 1994, during the First Bydgoszcz Opera Festival. And I was there… Just as I was for every other installment of the thing. My parents decided to educate me musically, forcing me to go to the performances, beguiling me with the nasty promise that I would thank them when I am grown up. NO I HAVEN’T AND NO I WON’T! Of all classical theatre forms I think opera is the least valuable one (artificial style, two hit arias per piece and a lot of fillers), and the 4-hour-long performances are suited for children as perfectly as the Tridentine mass.

Still, decades after, I must admit that I can appreciate opera from time to time, so I went with my family to the first performance of this year’s festival. They opening show was Rusalka by Antonín Dvořák. To me: a Slavonic treat among the Mediterranean evergreens. The performance, just like the seats (3rd row) was excellent. My husband went through hard times, unfortunately… He was afraid to go there from the very beginning, as years before he had the bad luck to see an opera performance (in Warsaw) which ended with a swarm of dancing and singing (everyone its own line) cockchafers (BTW, do you have any idea what that might have been?). I promised him that something like that would not happen again, and then, in the middle of the second act, a man with a shark head appeared on stage, out of nowhere. From the neighbouring seat I heard a terrified whisper: “cockchafers, cockchafers”.

What I did not like during the ceremony, and in fact I disliked it strongly, was the speech by Sławomir Pietras. It was long, that is the first thing – a German guy sitting behind us kept repeating a phrase which Dawid translated as “get down to work!”. The second thing was that he talked about finances a lot. It is justified to some extent, as the Bydgoszcz opera is drastically underfinanced compared to other institutions, but I felt it did not really match the mood of the evening. Last but definitely not least, he started to stir up very unelegant antagonisms, pouring a lot of contempt while mentioning the “big beat” (this is actually a very old term to describe rock music in Poland) bands that are supposed to play during UEFA Euro 2012 held in Poland and Ukraine, while there is no money for the opera… I guess it did not occur to him, even for a second, that he might be talking to people who can enjoy both those types of entertainment.

Also, I just learned that in one of the “Euro spectator zones” in Poznań we will have a Die Antwoord concert. Cool.

I Cannot Believe It Myself – Solec Kujawski

As the title suggests: against all odds and expectations, during the May weekend I went to Solec Kujawski. My parents-in-law (this post is the first time I use this word for real) decided to take a trip around Northern Poland, and the trip included Jurapark – a (static) Jurrasic park with real-size dinosaur figures. Solec Kujawski is a town 20 km from Bydgoszcz, but it was the first time I actually went there!

The dinosaurs (and the single mammoth) turned out to be fun. I recommend this place to everybody looking for a fun trip with children: it has both educational and entertainment qualitites. If you crave more, the Zaurolandia place on the route from Bydgoszcz to Poznań is not so far.

Poznań – KontenerArt Opening

Having said goodbye to the dinos, I set off to Poznań, trying to make it for the KontenerArt opening. I had heard an evening storm forecasts, but when I saw that streets in Poznań were wet, I concluded it must have already happened, and left the umbrella at home. Of course, we had to run for our lives from Kontener to Meskalina, when the storm came back in the evening. Kontener itself: sand, fresh air, good music, nice design. And the people – they keep getting younger for some reason

Haters gonna hate – that there are teenagers pissing in the bushes, that there are butt-ends in the sand… Well, one thing I would like to complain about is the inadequate number of bike racks (see the bike forest photo below). The saddest part is that apparently the Municipal Office meetings did not go too well, and the music was turned off at 10 pm. This sucks… And I do not understand… The closest house is a good few hunder meters away, and the city centre is the place where things should happen! If you do not like it, move to the suburbs, or the quite blocks of flats districts – that is what I think.

Bicycle forest around KontenerArt

Poznań – a Day of Work, a Day of Vegging Out

I had to work on Wednesday, but then there was a great ladies night out. Thursday I spent at home (doing the Stanford Machine Learning course and replanting things on my balcony). On Friday I woke up with a sore throat. Conclusion: never spend the whole day at home!

Wrocław – at the Attic and at the River

We went to Wrocław to visit Ł. He is changing jobs and moving to Warsaw soon (to take on his dream job, i.e. games programming), so this was the last moment to go there on this pretext. We stayed in the attic of a building in the very city center. The photo below shows the smoking/conversation corner in the staircase available to the whole community – I whish my neighbours would organise space this way… I know, I know, I am one of them. You are not stuck in traffic, you are traffic

We wandered around Wrocław; I locked myself and got stuck in the toilet of the Małgośka bar; we went to the river and to the Witches’ Bridge at the Mary Magdalene Church tower. We even went to the cinema to use up the free tickets Ł. had. As the last three people in the country who had not seen The Intouchables (Nakache/Toledano) at that point, we enjoyed it a lot. I especially appreciated the opera scene

Wrocław – Asymmetry Festival

This was the last thing on the menu. There were two music festivals in Wrocław happening that weekend: the ‘alternative music’ Assymetry and a more general rock thing at Słodowa Island. Asymmetry Festival lasted 3 days, but we only went to the last one. Short impressions: the music was perfect! Apart from the ‘celebrities’ of Bohren & der Club of Gore i Killing Joke, the concert I enjoyed the most was a Czech group called Drom. The venue, Browar Mieszczański, was interesting and had the expected vibe, but it is, in my opinion, completely unprepared to host this kind of concerts. The reason for this is the sheer construction of the building which hosted the two main stages. The halls were long and narrow, and as a result only a small group of people could actually stand close to the stage, while others had to stay in the ‘tunnel’ behind them. To add insult to injury, next to the main, crowded Forum stage there was an identical hall, almost empty, from which you were able to listen to the concert (slightly distorted by the thick walls), but not see it.

Summing up, I might go to the festival again, because musically it was great (very rock-based for an alternative music festival, but then on the other hand we only went there for one of the three days), provided they move it to a different venue, or at least put the stages outside (I am not sure if the latter would be possible with residential buildings around).

Have you really managed to reach this point? I owe you a beer…

Girl, lost in IT: Weekend majowy – pamiętnik i recenzja

Sun, 06 May 2012 17:56:17 +0000

Wczoraj w nocy wróciłam z Wrocławia, planując spędzić ostatni dzień majowego „weekendu” równie aktywnie, co jego wcześniejszą część – niestety zostałam uziemiona przez standardowy zestaw gardło-zatoki (liczę, że to chwilowe i jutro normalnie ruszę w trasę; obserwowane kolory dają umiarkowane powody do optymizmu). Skoro kino, kolacja w mieście ani wyprawa na rower nie wchodzą w grę, postanowiłam zabrać się za wspominki.

Weekend majowy przyjęłam w dwóch dawkach, rozdzielonych jednym, sprowadzającym na ziemię dniem w pracy. Weekend A spędziłam w Bydgoszczy i okolicach, weekend B we Wrocławiu, roboczą środę wraz z przydatkami – oczywiście w Poznaniu.

Trafiłam w tym czasie na cała masę wydarzeń kulturalno-oświatowych. Jako że na początku pisania bloga zapowiadałam elementy kulturopodobne – oto mój pamiętnik z wakacji.

Bydgoszcz – nad wodą

Poniższe zdjęcie przedstawia widok z tarasu restauracji Zatoka, w której jadłam obiad z rodziną na samym początku majowego weekendu. Skrócona recenzja samej restauracji jest następująca: bardzo przyjemny i stylowy, choć może wymagający lekkiego odświeżenia wystrój, piękna okolica (w samym centrum miasta), przemiła obsługa, jedzenie średnie (przy czym wyrazu średnie używam w jego oryginalnym znaczeniu: ani wyjątkowo dobre, ani wyjątkowo złe), z wyjątkiem przepysznego repertuaru deserów, brak karty win. Zdjęcie jest paskudne, ponieważ robiłam je komórką w słońcu uniemożliwiającym mi zobaczenie czegokolwiek na wyświetlaczu (dla Waszej wygody przynajmniej je wyprostowałam ). Wejdę szybko w jeszcze jedną dygresję, skoro mowa tu o aparatach wbudowanych w komórkę. Podczas pobytu w Laponii mój tajwański telefon uraczył mnie komunikatem „zbyt zimno na uruchomienie lampy błyskowej”. Oczywiście, produkty Nokii (wszystkie moje wcześniejsze telefony!) nie robią takich numerów, między innymi dlatego trzymam kciuki za Lumię.

Grillowanie po bydgosku

Na zdjęciu widać łódkę, na której stoi mały grill i nakryty obrusem stół. Chwilę później łódka wraz z pasażerami odpłynęła w siną dal. Piszę o tym także po to, żeby zaznaczyć, że chociaż zasadniczo uważam Poznań za miejsce o wiele ciekawsze od mojego rodzinnego miasta, to nie rozumiem zupełnie, dlaczego jest on odwrócony do rzeki (mówiąc delikatnie) tyłem. Najpiękniejsze miejsca w Bydgoszczy to te nad rzeką, a dodatkowo można tam spotkać atrakcje takie jak tramwaje wodne (w tym jeden zasilany bateriami słonecznymi), którymi można poruszać się po okazaniu biletu komunikacji miejskiej. I mało mnie obchodzi, że Bydgoska Rezygnacja (jestem fanką) potrafi wyśmiać nawet coś tak pozytywnego!

Kiedy ostatni raz płynęłam tramwajem wodnym, miałam okazję podsłuchać dość ciekawą rozmowę. Czekaliśmy na napełnienie śluzy rzecznej wodą, żeby tramwaj mógł wpłynąć na kolejny odcinek rzeki, gdy jeden z pasażerów odebrał telefon. – Nie mogę rozmawiać – oznajmił dzwoniącej do niego osobie – bo jestem w śluzie. – Widząc dławiących się ze śmiechu współpasażerów, zakrzyknął przerażony - „w śluzie rzecznej!!!”.

Bydgoszcz – opera

Również nad wodą wznosi się gmach Opery Nova. Budowano go od kiedy pamiętam! – wg Wikipedii pierwsze pale wbito w latach 1973-76, uroczyste otwarcie nastąpiło w roku 2006, ale po raz pierwszy wystawiono tam spektakle, w surowych posypanych piaskiem wnętrzach, już w roku 1994, podczas I Bydgoskiego Festiwalu Operowego. Byłam tam… podobnie jak na każdej kolejnej odsłonie festiwalu. Rodzice postanowili wyedukować mnie muzycznie, ciągając mnie na spektakle i mamiąc podłą z założenia obietnicą, że podziękuję im za to, kiedy będę dorosła. NIE DZIĘKUJĘ! Z wszystkich klasycznych form okołoteatralnych operę uważam za najmniej udaną (ekstremalna sztuczność formy, 2 przebojowe arie na krzyż + stado wypełniaczy), a dodatkowo 4-godzinne „wykony” (znam to słowo tylko z opowieści) są odpowiednie dla dziecka mniej więcej w tym samym stopniu, co msza w obrządku przedsoborowym.

A jednak, po latach, raz na jakiś czas mam ochotę na odwiedzenie opery. W związku z tym wybrałam się z rodziną na otwarcie tegorocznego festiwalu. Wystawiano „Rusałkę” Antonina Dvořaka, z mojego punktu widzenia – słowiańską perełkę wśród śródziemnomorskich evergreenów. Spektakl, podobnie jak miejsca (w 3. rzędzie) był doskonały. Mój drogi mąż przeżył co prawda chwilę grozy. Bał się opery od samego początku, ponieważ miał kiedyś wątpliwe szczęście trafić w Warszawie na spektakl, w którym na scenie tańczyło i śpiewało (każdy co innego) stado chrabąszczy (czy ktoś ma pomysł, co to w ogóle mogło być? Dawid nic nie pamięta przez osłupienie katatoniczne). Otóż w drugim akcie „Rusałki” na scenie pojawił się nagle mężczyzna z głową rekina, a z fotela obok dobiegło mnie jęczenie „chrabąszcze, chrabąszcze!”

Nie podobało mi się za to (bardzo mi się nie podobało) inauguracyjne przemówienie pana Sławomira Pietrasa. Było długie, to po pierwsze – siędzący za nami Niemiec powtarzał w kółko słowa, które Dawid przetłumaczył (ja nigdy nie miałam okazji uczyć się tego języka) jako „do dzieła!”. Po drugie, mówił o brakach finansowych, co do pewnego stopnia jest usprawiedliwione – bydgoska opera jest skandalicznie niedofinansowana w porównaniu z innymi instytucjami – ale miałam wrażenie, że nie bardzo przystaje to do nastroju wieczoru. Po trzecie i najgorsze, zaczął rozbudzać nieeleganckie antagonizmy, z pogardą mówiąc o tym, że przed Euro 2012 wystąpi mnóstwo zespołów „big-beatowych” (naprawdę użył tego słowa, dość jadowicie na dodatek), a na operę pieniędzy nie ma… Najwyraźniej zwyczajnie nie przyszło mu do głowy, że wśród obecnych na sali jest wiele osób, które potrafią docenić i jeden, i drugi typ rozrywki.

Przy okazji, dzisiaj ogłoszono, że w Poznaniu z Strefie Kibica wystąpi Die Antwoord, i to za darmo!

Sama nie mogę w to uwierzyć – Solec Kujawski

Jak w nagłówku – wbrew jakimkolwiek swoim oczekiwaniom, w weekend majowy odwiedziłam Solec Kujawski. Teściowie (tamtadam – pierwszy raz w życiu na poważnie używam tego słowa) wybrali się na wycieczkę po północnej Polsce, której trasa obejmowała także tamtejszy Jurapark. Solec leży 20 km od Bydgoszczy, a ja byłam tam (pomijając przejazdy) pierwszy raz w życiu!

Dinozaury (oraz mamut) okazały się całkiem przyjemne. Polecam to miejsce wszystkim podróżującym z dziećmi – ma walory edukacyjne i rozrywkowe, a także niezłą infrastrukturę. Jeśli komuś mało, do Zaurolandii na trasie Bydgoszcz-Poznań nie jest stamtąd tak daleko.

Poznań – otwarcie KontenerArt

Po rozstaniu z dinozaurami ruszyłam w stronę Poznania, starając się zdążyć na otwarcie KontenerArt. Słyszałam zapowiedzi wieczornej ulewy. Okazało się, że w Poznaniu ulice są mokre, więc uznałam, że nic mi nie grozi – oczywiście musieliśmy uciekać z Kontenera do Meskaliny, gdy wieczorem nastąpiła powtórka. Sam Kontener – piasek, świeże powietrze, niezła muzyka, przyjemny design. No i coraz młodsi ludzie, naprawdę nie wiem, o co chodzi Haters gonna hate – że sikają po krzakach, że w piasku pełno niedopałków… Mnie osobiście przeszkadzało zbyt mało stojaków na rowery (poniżej kolejne zdjęcie z serii komórkowej, przedstawiające „las rowerów”). Natomiast najbardziej bolesnym elementem jest to, że najwyraźniej negocjacje w Urzędzie Miasta nie przebiegły po myśli organizatorów, przez co muzyka została praktycznie wyłączona o 22. Niedobrze… I nie rozumiem. Najbliższy dom stoi dobre kilkaset metrów od Kontenera – od tego jest centrum miasta, żeby się coś działo! Jeśli komuś przeszkadza ruch, dokoła mnóstwo blokowisk czeka na nowych lokatorów.

Las rowerów pod Kontenerem

Poznań – dzień pracy i dzień lenistwa

W środę byłam w pracy, potem na przemiłym prawie-babskim wieczorze. Cały czwartek spędziłam w domu (na kursie Machine Learning oraz przesadzaniu kwiatków), a w piątek, przed wyjazdem do Wrocławia, obudziłam się… chora. Wniosek: nie siedzieć w domu.

Wrocław – na poddaszu i nad wodą

We Wrocławiu spotkaliśmy się z Ł., który zmienia pracę i przenosi się do Warszawy (by podjąć swoją dream job – programowanie gier), zatem był to ostatni moment na odwiedziny pod tym pretekstem. Spaliśmy na poddaszu kamienicy w samym centrum miasta – poniżej zdjęcie ogólnodostępnej palarni/świetlicy na ostatnim piętrze – ach, kiedy moi sąsiedzi zaczną w ten sposób organizować przestrzeń… (Wiem, jestem jednym z tych sąsiadów / You are not stuck in traffic, you are traffic).

Powłóczyliśmy się po mieście (zatrzasnęłam się w WC w barze Małgośka, dzień jak co dzień), nad rzeką, weszliśmy na Most Pokutnic. Poszliśmy nawet do kina, celem wykorzystania darmowych biletów. Jako trójka ostatnich osób w tym kraju, które wcześniej nie widziały „Nietykalnych” (Nakache/Toledano), bawiliśmy się świetnie. Doceniłam zwłaszcza scenę w operze, zwłaszcza w kontekście powyższego tekstu Swoją drogą, kino Helios ma logo nieco podobne do wydawnictwa Helion, nie sądzicie?

Wrocław – Asymmetry

Ostatnim punktem programu był wrocławski Asymmetry Festival. Kupiliśmy bilety tylko na jeden, ostatni dzień. Wnioski: muzyka doskonała, oprócz gwoździ programu w postaci Bohren & der Club of Gore i Killing Joke, największe wrażenie zrobiła na mnie grupa Drom (Czesi). Miejsce, w którym odbywał się festiwal – Browar Mieszczański – także ciekawe i klimatyczne, tylko że… kompletnie niedostosowane do tego typu koncertów. Powodem jest sama konstrukcja budynku, w którym znajdowały się dwie większe sceny: pomieszczenia są bardzo długie i bardzo wąskie. W rezultacie pod sceną mieściła się mała grupka osób, większość stała w „tunelu” za nimi, a tuż obok znajdowała się prawie pusta druga sala tej samej wielkości, z której nic nie było widać (Chciałam zrobić rysunek, pod tym względem zaniedbałam swoich fanów, ale chyba tym razem nie warto… Następnym, daję słowo. Może nawet będzie świnka Jezus). Można było posłuchać koncertu, ale dźwięki były jednak przytłumione przez grube mury.

Podsumowując – rozważę wybranie się na ten festiwal w przyszłym roku, bo muzycznie było świetnie (chociaż jak na festiwal muzyki alternatywnej – bardzo rockowo, no ale może inne dni były pod tym względem bardziej urozmaicone) pod warunkiem, że przeniosą go w inne miejsce, albo chociaż wystawią sceny na zewnątrz (wątpię, dokoła apartamentowce).

Doczytałeś/aś do końca? Chyba powinnam postawić Ci piwo

Girl, lost in IT: Shove That Apostrophe…

Wed, 25 Apr 2012 06:23:36 +0000

If you read my blog from time to time, you know that all posts (eventually) come in two language versions.

Yesterday I wrote the first post (Wsadźcie sobie w **** ten apostrof) that I thought about leaving untranslated. I know that some suspense can be a good thing, but I finally decided to offer you a short explanation, so here it is.

You see, Polish is a higly inflectional language. We decline nouns, conjugate verbs… Actually, more parts of speech than not have a number of forms. This may seem like a pain in the ass, and I guess for learners of Polish as a foreign languge it really is (with Polish being dubbed one of the most difficult languages to learn), but it also allows for forms of expression that you will not encounter elsewhere.

One of the consequences of inflection is a less restrictive word order. For instance, in English you can say:

Anna met Jim…, or
Jim met Anna…

In Polish, there is:

Anna spotkała Jima…
Jima Anna spotkała…
Anna Jima spotkała…

…and it is just the Anna met Jim part.

Some of those forms may seem more natural than others, but they put stress on different parts of the sentence, while still carrying the original meaning.

Inflection itself is not that surprising, but what shocked some of my foreign friends a lot is that we in fact (as you might have already deduced from the examples above) do inflect proper names. With my name, you can get Justyna, Justyny, Justynę, Justynie, Justyno, Justyną… I guess those are all the singular forms.

Coming back to the original post: I had reservations about translating it, because it discussed a problem with the inflection of foreign name in Polish. You see, there is (almost) no problem with traditional Polish names and surnames. However, some of the foreing ones become tricky, as they sometimes end with letters you do not pronounce, and the way you inflect them while you speak is impossible to spell with normal Polish spelling rules. An example of a name like this would be Jerry Wallace. To write down the inflection (an it is really unnatural not to inflect this in Polish, even if you do not want your surname desacrated like this)… you need an apostrophe. So, here is a Polish inflection of the name:

Nie widziałem Jerry’ego Wallace’a (I have not seen Jerry Wallace).

However, plenty of names can be spelled normally, like this one, just as if they were regular Polish words:

Nie widziałem Iana Smitha (I have not seen Ian Smith)

Believe it or not, my whole post was about explaining to my fellow Poles that they should only use the apostrophe when it is really needed. A lot of people somehow miss the idea that it is used only when there is simply no other way to spell the inflected name in Polish, and put it everywhere, just in case.

In their version, when Adam Nowak is a Pole, you write:

Nie widziałem Adama Nowaka.

but if he is a foreigner, it suddenly becomes:

Nie widziałem Adam’a Nowak’a.

So, the purist that I sometimes am, but mostly the optimizer, I tried to explain, hence the almost untranslatable post.

Girl, lost in IT: Wsadźcie sobie w **** ten apostrof

Tue, 24 Apr 2012 06:11:12 +0000

Będzie krótko i do rzeczy.

Dostaję szału, widząc, jak część moich (przeważnie wykształconych) znajomych nadużywa znaku, który w języku polskim bardzo rzadko ma jakiekolwiek uzasadnienie.

Rozumiem stosowane dla wygody uproszczenia przyspieszające proces tworzenia tekstu, który ma się pojawić w Internecie. Brak polskich znaków, skróty, zubożona interpunkcja – wszystko rozumiem. Nie rozumiem natomiast kompletnie, po co masa osób wpycha do tekstu nadmiarowy znak ’, który jest w danym tekście całkowicie zbędny. Z tego powodu postaram się krótko wyjaśnić, kiedy używamy apostrofu podczas odmiany wyrazów obcojęzycznych, a zwłaszcza obcojęzycznych nazwisk.

Zacznijmy od najprostszego argumentu.

Jeśli ktoś nazywa się Adam Nowak, w dopełniaczu użyjemy formy Adama Nowaka. Czy Waszym zdaniem, gdyby Adam Nowak nie był czystej krwi Polakiem, tę odmianę trzeba by zapisać jako Adam’a Nowak’a? Oczywiście, że nie… W takim razie, dlaczego bez przerwy widzę potworki w stylu James’a Bond’a?!

Wbrew pozorom, sprawa jest prosta: apostrofu używamy wtedy, kiedy nazwisko kończy się niewymawianą literą (najczęściej jest to samogłoska e) i intuicyjnej odmiany po prostu nie da się sensownie zapisać po polsku. Apostrofu użyjemy zatem, odmieniając nazwisko Remarque (Remarque’a), ale nie Heller (Hellera).

I TYLE.

Jeśli ktoś chce podrążyć głębiej, serdecznie zachęcam do zakupu dzieła pod tytułem „Polszczyzna na co dzień”, które jest dla mnie nieocenionym źródłem informacji w wielu miejscach, w których kończą się kompetencje bardziej tradycyjnych słowników. O Internecie nie wspominając.

Skoro już weszłam na temat poprawności językowej, a nie zamierzam robić tego często, na koniec chciałabym jeszcze przypomnieć wszystkim, jak odmieniamy wyraz cudzysłów w liczbie pojedynczej:

M: cudzysłów
D: cydzysłowu
C: cudzysłowowi
B: cudzysłów
N: cudzysłowem
M: cudzysłowie
W: cudzysłowie

Uprzedzając pytania, informuję, że wszystko się zgadza – nie występuje tam forma cudzysłowiu.

Zapewne złamałam parę zasad, pisząc ten tekst… Zapraszam do wytykania

Na koniec zadanie domowe. Spróbujcie odmienić następujące nazwiska:

Sherlock Holmes
Bruce Eckel
Spock
Clark Gable
Alain Resnais

Girl, lost in IT: Przy czerwonym winie, o kobietach w informatyce, z kobietami w informatyce

Sat, 14 Apr 2012 10:14:04 +0000

(click here for English version of this post: Talking to Girls in IT)

Właściwie od pierwszych chwil istnienia tego bloga miałam zamiar zogranizować serię rozmów z kobietami, które zajmują się informatyką. Okazało się, że potrzebowałam jednak lekkiego kopa, żeby zabrać się do pracy – rolę tę uprzejmie spełnił blog konferencji GeeCON (angielska wersja tego wpisu została opublikowana również tam). W czwartek (przedwczoraj) spotkałam się z trzema programistkami, żeby porozmawiać z nimi o roli, miejscu i sytuacji kobiet w informatyce.

Zaczęłam tę rozmowę pytaniem o powów wyboru informatyki jako kierunku studiów, a także o reakcje ludzi dokoła. Oto, co odpowiedziały dziewczyny:

Eliza (programuje w Delphi, C# i JS): Tak naprawdę to początkowo chciałam studiować psychologię, ale w trzeciej klasie okazało się, że nie daję sobie rady z biologią. Zawsze lubiłam matematykę, dlatego w końcu wybrałam informatykę. Rodzina nie zareagowała w żaden charakterystyczny sposób. Zawsze lubiłam też grać na komputerze – uwielbiałam Boulder Dash.
Ewa (obecnie używa Rails i JS, ale jako właścicielka małej firmy ma osobiste doświadczenia z ASP, C#, PHP i Javą): Komputery pociągały mnie od dziecka. Dużą przyjemność sprawiało mi siedzenie przy komputerze mamy (Eliza: szczególnie ogladając porno), kopiowanie folderów, tworzenie prostych plików wsadowych… no i gra w Prince of Persia. Oboje rodzice pracują w dziedzinach technicznych (telekomunikacja i programowanie), dlatego cieszyli się z tych zainteresowań, chociaż każde próbowało namówić mnie do wyboru swojej dyscypliny. Jednak przed rozpoczęciem studiów w ogóle nie programowałam, jeśli nie liczyć AC Logo.
Magda (Java serwerowa, aplikacje na Androida, aplikacje internetowe w Javie): Mam w rodzinie tradycje matematyczne. Moi rodzice są nauczycielami matematyki, więc mój wybór nie był jakiś dziwny. Miałam zdolności w tym kierunku. Poza tym lubię rozwiązywać abstrakcyjne zagadki, a programowanie dla mnie to jak układanie z klocków!

(Wychodzi na to, że w tym towarzystwie tylko ja programowałam w Basic na Commodore 64, czyli swoim prezencie komunijnym).

Pytałam również o rozważane inne kierunki studiów. Agnieszka wspominała o psychologii. Ewa przez chwilę myślała o polonistyce, jednak ponieważ można było złożyć papiery tylko w 3 różne miejsca, zarzuciła ten pomysł. Magda ukończyła dwa kierunki: matematykę i informatykę. Początkowo interesowała się matematyką stosowaną, jednak teraz jest zadowolona z tego, że wybrała programowanie.
Eliza mówi, że nie chciałaby, żeby jej dziecko było programistą – „bo to nudne”. Absolutnie się z nią nie zgadzamy, jednak trzeba przyznać, że jest to praca, o której trudno rozmawia się z ludźmi robiącymi coś innego.

W następnej kolejności zadałam dziewczynom pytanie, jaki był stosunek dziewczyn do chłopaków w ich szkole, na studiach i w pracy. Zapłaciłam karę za ten skrót myślowy – Ewa podała mi konkretne liczby, natomiast pierwszą odpowiedzią Elizy było „lubiłyśmy ich”

Konkretne liczby:

Eliza: 20-10 w liceum (rozszerzony angielski), 14-48 na uczelni (to mój rok, dlatego liczba może się Tobie wydawać znajoma – podałam ją we wcześniejszym wpisie na blogu GeeCON), 4-22 w pracy.
Ewa: 11-20 w szkole (mat-fiz), 14-48, 3-3 w obecnej pracy (kierownikiem projektu jest kobieta, której zależy na zatrudnianiu kobiet, po części dlatego, że produkt jest związany z modą i faceci mają problemy z identyfikacją z nim; przez wiele dni wyśmiewali się ze słodkiego wielkanocnego zajączka, którego dziewczyny wstawiły na stronę).
Magda: 1/3 dziewczyn w liceum („ale to dziewczyny były lepsze”), nie pamięta dokładnych liczb z uczelni, ponieważ każde zajęcia odbywały się w innym składzie. Na pewno chłopaków było więcej. W pracy 3-10.

Kolejne pytanie: Czy Twoim zdaniem kobiety i mężczyzni na kierunku technicznym na studiach są traktowani tak samo? Jeśli nie, czy możesz podać przykłady nierówności (w obie strony)?

Spodziewałam się, że usłyszę kilka hardkorowych historii, jednak okazało się, że wcale nie jest tak źle. Oto, co wymieniły dziewczyny:

Magda: Panie w dziekanacie zawsze były milsze dla mężczyzn, zwłaszcza tych przystojniejszych Poza tym nie przypominam sobie, więc chyba grubszych spraw nie było.
Ewa: Jeden z prowadzących rozmawiał tylko z chłopakami, nawet jeśli mieli bardzo blade pojęcie o wspólnym projekcie, a przy tym ciągle mówił do nas „panowie”.

Ewa zwróciła za to naszą uwagę na nieco inną kwestię. O ile prowadzący z reguły nie mieli żadnych problemów z płcią studentów, to w drugą stronę sytuacja nie zawsze wyglądała tak samo. Część naszych kolegów z premedytacją zapisywała się na zajęcia prowadzone przez atrakcyjne dziewczyny, traktując je bardziej jako obiekt seksualny niż kompetentnego nauczyciela w istotnej dla nas dziedzinie.

Powtórzyłam to pytanie jeszcze raz, ale w kontekście pracy zawodowej:

Ewa opowiedziała nam o paru spotkaniach biznesowych, na których potencjalni klienci rozmawiali tylko z jej wspólnikiem, mimo że w wielku kwestiach to ona ma większą wiedzę – ale mogło tam chodzić o kwestie autoprezentacji i smiałości w kontaktach.
Eliza wspomniała historię, w której rozwiązała koledze problem, z którym zmagał się od dłuższego czasu. Kolega pochwalił ją przy szefie. Szef spytał, jak Elizie udało się znaleźć rozwiązanie, a ona odpowiedziała, że wyszukała je w Google. „Aha, czyli miałaś szczęście” nie było raczej adekwatną reakcją.
Magda czasami w obecnej pracy spotyka się ze stwierdzeniem ze strony kolegów, że robi coś w inny sposób, bo jest kobietą. „Strasznie mnie to wkurza, bo co ma do rzeczy moja płeć.” We wcześniejszych miejscach pracy nie spotykała się z takimi komentarzami.

Chciałam również poznać opinię dziewczyn na temat ilości kobiet w informatyce. Czy jest naturalna? Czy kobiety nie chcą tego robić, nie potrafią, a może chodzi o coś jeszcze innego? Ostatecznie doszłyśmy do następującego wniosku: zmuszanie kobiet do pracy w tym zawodznie nie ma sensu, jednak zdecydowanie należy je zachęcać. Sam fakt, że programowaniem zajmuje się więcej mężczyzn niż kobiet nie jest niczym złym, ale aktualne proporcje nie odwzorowują realnego rozkładu umiejętności. Są warunkowane kulturowo: od małego słyszymy, że „chłopcy są lepsi w naukach ścisłych a dziewczynki w humanistycznych” a nawet że „chłopcy są zdolni, ale leniwi, a dziewczynki pracowite, ale przeciętne”.

Stereotypy działają w obie strony. Słyszymy że „tylko brzydkie dziewczyny idą na politechnikę”, „na informatykę laski idą po to, żeby łatwo znaleźć męża”, ale także „jeśli pójdziesz na techniczne studia, faceci będą cię szczypać w tyłek”.

Parę tygodni temu, gdy trwały protesty w sprawie ACTA, Ewa została zaproszona na oficjalną imprezę. Przedstawioną ją, razem z jej szwagrem jednemu z polskich ministerów. Oboje zostali zaprezentowani jako informatycy, z naciskiem na to, że Ewa zajmuje się programowaniem. Minister spytał szwagra, co sądzi o ACTA a gdy ten odparł „nie wiem, nie czytałem” – kompletnie zarzucił temat, nie dając Ewie okazji do wyrażenia swojej rozbudowanej opinii.

Wracając do stosunku liczby kobiet do liczby mężczyzn. Zgodziłyśmy się, że parytety nie mają sensu. Jednocześnie żadna z nas nie wolałaby pracować w warunkach dokładnie odwrotnych proporcji Jednak więcej dobrych dziewczyn w informatyce to rzecz naprawdę pożądana. Popieramy wszelkie inicjatywy mające na celu zwiększenie udziału kobiet w tym zawodzie, pod warunkiem, że nie prowadzą one do wykluczenia facetów (spójrzmy jednak prawdzie w oczy, od tego jesteśmy jeszcze bardzo daleko. Polecam zdjęcie GeeCON-owej publiczności które ilustruje ten post na stronie konferencji).

Pod koniec rozmowy próbowałyśmy odpowiedzieć na pytanie, czy istnieją obszary informatyki, w których my (lub „większość kobiet”) sprawdzamy się lepiej niż mężczyźni.

Wygląda na to, ze większość kobiet ma jednak lepsze umiejętności komunikacyjne niż większość mężczyzn. Obecność paru kobiet w zespole ma bardzo dobry wpływ na atmosferę pracy. Często mamy więcej cierpliwości podczas objaśniania różnych spraw, także osobom spoza naszej dziedziny. Nie nosimy w sobie głębokiej nienawiści do pisania dokumentacji! Chociaż czasami praca ta nie jest odpowiednio doceniana. Być może łatwiej jest nam przyznać, że (jeszcze) czegoś nie wiemy. Obawiam się trochę, że ta cecha wcale nie wychodzi nam na korzyść: inaczej odbierane są osoby, które zaczynają zdania od „uważam, że”, a inaczej te, które mówią „jestem pewien”. Nie potrafimy wskazać żadnych poważniejszych różnic, jeśli chodzi o poziom, sposób czy styl kodowania.

W tym miejscu historyjka o znanym nam mężczyźnie, który deklaruje, że nigdy nie zatrudni kobiet, ponieważ nie wie, jak z nimi rozmawiać. Twierdzi, że jeśli skarci pracownika-mężczyznę i powie mu, że powinien robić coś inaczej, ten powie „OK” i weźmie się do pracy. Kobieta, według, niego ”zamknie się na pół dnia w łazience i będzie płakać”. Pomijając już to, że żeby zgłaszać takie obserwacje, trzeba by jednak zatrudnić kobietę – po pierwsze, żadna z nas nie płacze z takiego powodu (dwa razy w życiu płakałam w łazience w pracy, oba razy po konkretnych seksistowskich uwagach kompletnie niezwiązanych z moją pracą). Po drugie, moje doświadczenie uczy, że co prawda wiele osób powie „OK”, co nie zmieni jednak faktu, że spróbują się za to trochę odegrać, gdy nadarzy się okazja.

Zakończę ten radosny wpis cytatem z Magdy:

Wybrałam taki zawód, bo lubię. Chociaż czasami poziom frustracji sięga zenitu! Nie rozumiem natomiast dziewczyn, które w swojej pracy chcą udowodnić, że są lepsze od mężczyzn. Nie o to chyba w życiu chodzi żeby komuś coś udowadniać.

Zielona Weranda: informacja praktyczna dla poznaniaków

Spotkałyśmy się w restauracji/kawiarni Zielona Weranda na Padarewskiego. Nie byłam tam od kilku lat. Miejsce jest bardzo miłe i gwarne, mają pyszne jedzenie i napoje ALE chciałam zwrócić Waszą uwagę na rachunki. Eliza zapłaciła za nas swoją kartą bez specjalnej analizy, a my chciałyśmy oddać jej kasę. Okazało się, że na rachunku – dość enigmatycznym, gdyż zawierał pozycje takie jak „napój” „alkohol” i „przystawka”, brakuje odpowiadających sobie dwóch wartości związanych z zamówioną wodą mineralną (z kawałkami owoców w szklance, mniam). Rachunek zawierał za to niepasujące do niczego innego wpisy 5 i 50 złotych. Poszłam wyjaśnić sprawę z kelnerem i okazało się, że „przypadkiem dopisało mu się jedno zero” (nie wiem na jakiej klawiaturze te dwie cyfry są obok siebie).

Nie mam pojęcia, czy ta nieelegancka pomyłka była zamierzona, czy nie. Myślałam, że kelner cofnie transakcję i pozwoli Elizie zapłacić jeszcze raz, ale oddał jej kwotę w gotówce. Co więcej – nie oddał jej należnych 45 zł tylko 50 (bez żadnego komentarza na ten temat, oczywiście oprócz przeprosin)… Więc tym bardziej nie wiem, czy był zmęczony, wyrachowany, czy po prostu nie potrafi liczyć.

Tak czy inaczej – to bardzo bardzo miłe miejsce (chociaż dla osób z klaustrofobią ma zbyt wiele zbyt nisko zawieszonych włóczkowych pomponów – informacja z pierwszej ręki), ale patrzcie na rachunki.

Girl, lost in IT: Talking to Girls in IT

Fri, 13 Apr 2012 07:34:04 +0000

(po polsku: Przy czerwonym winie, o kobietach w informatyce, z kobietami w informatyce)

I had the idea of a series of posts based on conversations with other women who do computer-related stuff from the very beginning of this blog’s existence, but it turned out I needed a little extra push to put the thought into practice. The push finally came in the form of the GeeCON blog (the post will also appear there). Yesterday I met up with 3 programmer girls (women, actually, we are all close to 30) to discuss women participation in computer science.

My first question was about the decision to study computer science, and the reactions of people around. Here is what the girls said:

Eliza (works with Delphi, C# and JS): Well, honestly, first I wanted to study psychology, but it turned out (and quite late!) that I suck at biology. I have always liked maths, so here I am. I would not say that my family had any particular kind of reaction to this field of studies. And I have always liked computer games, my first favourite was Boulder Dash.
Ewa (currently works with Rails and JS, but as a small company owner she also has professional experience in ASP, C#, PHP and Java): I felt attracted to computers since I was a kid. It was great pleasure for me to just sit at my mother’s computer and copy folders (Eliza says: and you’re sure there was no porn involved?) or play Prince of Persia. Both my parents have technical professions (telecommunications and programming), so they were very supportive, only fought a little about which of those two directions was better suited for me. I had not done any programming before going to university, though, unless you count AC Logo.
Magda (server-side Java, Android apps, Java web apps): I come from a family with maths traditions; both my parents are maths teachers, so in many ways it was a natural choice. I have always been good with computers. Besides, I like to solve abstract riddles. Programming to me is like playing with building blocks. My family was happy about this choice, mostly because it is a solid education.

(Am I the only one who actually did Basic programming on C64 I got as a First Communion gift?)

When asked about other studies possibilities they had considered, Ewa said she had thought about Polish studies for a while, but since you were only allowed to apply for 3 places, she left this idea behind. Magda graduated from both maths and computer science. At first she was interested in applied mathematics, but is now happy with the programmer job.

Eliza says she would not like her own child to study computer science, “because it is boring”. We disagree (completely!), but then admit that it is a job that is hard to talk about with people who do something else.

Then we discussed the females to males ratio at school and at work. The funny thing here is that in Polish ratio and attitude are the same word (stosunek), so the first thing Eliza answered was “we like them”.

Here are the numbers the girls gave me:

Eliza: 20-10 at secondary school (extended English class), 14-48 at university (my year, so you may recognize the number from a previous GeeCON post), 4-22 at work.
Ewa: 11-20 at school (science class), 14-48, 3-3 at current work (the project manager wants to hire girls, partly because it is a fashion-oriented project, and the boys have problems identifying with the product; the sweet Easter bunny that the girls put on th project website was heavily mocked).
Magda: 1/3 of girls at school (“but the girls did better”), she doesn’t remember the numbers for uni because every class you had was with different people, 3-10 at work.

Then I asked the girls about whether they felt they were treated on the same terms as the boys while at university. I heard no hardcore stories, here is what they mentioned:

Magda: the ladies in the faculty office were always nicer for boys, especially those good-looking ones.
Ewa: there was this one professor who only talked to guys, even though I was the one who did most of the project, and he addressed us as “gentlemen”.

Ewa mentioned another thing here: the professors -> students line was ok, but the same thing could not always be said about male students -> female professors. We had guys enrolling for a class lead by an attractive girl just because of the way she looked, completely dismissing her intellect.

Then I asked the same question, but this time about professional life.

Ewa mentioned business meetings in which the prospective partners only talked to guys, but she says it might be more of a personal presentation matter.
Eliza told us a recent story in which her colleague was having huge difficulties with a task, so she decided to help him and managed to find the solution in Google. When her boss heard about it, he told her “oh, so you just got lucky”.
Magda says she sometimes hears that she does certain (programming) things differently because she is a woman. “I am really angry about, what does it matter that I am a girl?”

My next question was about the number of girls in computer science. Is it natural? Is it that girls just do not want to do it, or are not skilled to do it, or is it something else? The general conclusion we came to is this: it makes no sense to force girls to do programming, but there is a lot of space left for encouragement. There is nothing wrong with the sheer fact that there are more men in computer science than women, but the current proportion does not reflect the real skills. It is a cultural thing: from early on we are told that “boys do better in sciences, and girls do better in arts”, or even that “boys are intelligent, but lazy, while girls are hardworking and mediocre”.

Stereotypes work both ways. We hear that “only ugly girls go to technical universities”, “girls in academic IT classes are there to find a husband easily”, but also that “if you choose technical studies, guys will pinch your bottom all the time”.

Ewa said she was at an official party some time ago, when the ACTA protests were at their peak. She was introduced to a Polish minister together with her brother-in-law, both as computer specialists, with stress on the fact that she is a programmer. The minister asked the guy about his opinion about ACTA, and when the guy said “I don’t know, I haven’t read it”, he dropped the subject, leaving Ewa with her plenty opinions unexpressed.

Back to the subject of the female-male ratio. We agreed that parities are nonsense here. Also, none of us would like to actually switch the proportions But more good girls in IT would be awesome! We all support girl-inclusion initiatives as long as they are healthy and do not exclude guys (but, let us face it, we are quite far away from that).

Finally we tried to find aspects of IT work when we (or “most women”) actually perform different then men.

It seems that most girls do have better communication skills than most men, so having a few girls on the team usually has a positive effect on it. We have more patience in explaining stuff, also to non-IT people. We do not hate writing documentation so much! But sometimes this kind of task is not appreciated enough (in our opinion). It might be easier for us to admit we do not (yet!) know something. I am afraid this is not a good thing, with women starting sentences with “I think that” and men with “I am sure that”… We are not aware of any serious coding differences.

An anecdote (?) to finish with is as follows. A guy we know says he will not hire women, because he does not know how to talk to them. He says: “If I tell a guy he should do something differently, he says OK. If I say the same thing to a girl, she locks herself in the bathroom and cries all day”. Even when you ignore the fact that he would have to hire a girl to actually notice something like that – first, none of us cries for reasons like this (I cried in the bathroom at work twice in my life, both times after serious sexist remarks unrelated to my work). Second – my experience is this: a lot of people will say “OK”, but remember it and wait for an occasion to fight back just a little bit.

I will end this cheerful post with a quote from Magda:

I have chosen this profession because I like it. There are moments, though, when my frustration level reaches unknown heights! I do not understand girls who want to prove they are better then boys. Life is not about proving things to other people.

Girl, lost in IT: Computer Science Literature. A Few Remarks on IT Books Translation

Mon, 09 Apr 2012 06:05:15 +0000

(po polsku: Literatura informatyczna. Parę chaotycznych uwag na temat tłumaczeń)

From time to time I translate books… IT books, that is. The photograph shows my achievements in this field so far. For most works there are two copies: the original version and the author’s copy the publishing house is kind enough to send me.

I have just finished work on a new book about Google App Engine (http://www.essentialappengine.com/). Translation has always been a side job for me. Usually, during the process I curse it dearly (you see, last Saturday, instead of going drinking and/or dancing with my friends, I stayed at home to finish a chapter, and as a result I spent the evening talking to firemen extinguishing a fire in my building; obviously it was the book’s fault that I was at home, not the fire per se, but I wish somebody else had taken care of that). I translated the first book while doing my PhD, very soon after graduating from the Poznań School of Translation, Interpreting and Foreign Languages (I recommend the postgraduate studies to every wannabe translator/interpreter willing to sacrifice a 2-years-worth of weekends). I remember thinking it was the perfect combination: stay in touch with the language, learn new things from my professional domain, and make decent money. It turned out to be more or less true.

Many evenings spent at home. The translations and the originals.

I should not really be doing this anymore – I have a good, stable and inspiring job (though at this very moment I am just a little bit bitter, seems the ‘honeymoon’ is over after a year and a half). But… I get tempted easily The luring mechanism is quite simple indeed. My Helion editor, Mr. B., every now and then sends me a personalized list of books, asking if one of them is not interesting enough for me to consider translating it. After a few rounds of this game it turns out that I forget all about the toil translating a book after the hours of my daytime job took at me. Once again I start thinking that if I have to translate the book, it means I have to really understand it, and then I will really rock in this cool new technology. Then there is weeping and gnashing of teeth… And the one glorious moment (ok, one of the two glorious moment, the 80% paycheck after sending in the last chapter is quite nice too) when I unwrap a freshly printed book… I have learned not to open them too often, though. The first time I did it, I immediately saw a typo, possibly the only one the proofreaders missed.

Why did I suddenly decide to write a post about translating? The reasons are twofold: one is that the publishing house has changed its ‘policy’ recently. Now I can actually address the personally (using the 2nd person) – originally I was supposed to use the polite Polish 3rd person form (update: the editor tells me it was left for my decision from the very beginning, I wish I had remembered that). For years I had thought it was a nightmare trying to change those direct, informal American phrases to polite Polish forms. Then the situation changed, and I discovered a whole new category of problems. I will come back to it in a moment.

The other reason is a rant on Larsson’s Millenium translation that one of my friends posted on Facebook. You see, on the back cover of the allegedly translated book you can find words such as ousiderka or researcherka. The friend was considering filing for a compensation, but some people tried to defend the translator, arguing that the acquisition of foreign-language terms is a natural process. Well, here is what I think about it: sure the acquitions is a normal, or at least justified thing… PROVIDED THE WORD DOES NOT ALREADY EXIST IN THE TARGET LANGUAGE! Otherwise it is just the easy way out, unacceptable especially when done by a translator, i.e. a person profesionally working with language. One argument for the defense: it is true that popular books often have to be translated really, really fast.

A funny point came up in the Millenium discussion – not every foreign-sounding word is a calque or loan from another language. Somebody mentioned the Polish word prysznic, claiming it was German – when in fact it a Polish word inspired by Vincent Priessnitz, the founder of modern hydrotherapy (and apparently something else, if you read deep into the post-Hysteria publications).

In computer science, English language is omnipresent and overwhelming. I fully agree that it is pure nonsense to force people to invent local equivalents of newly created technical words. I do happen, though does not make me proud, to use (in speech only!) words like zakomitować (commit to a repository), dump or timeout. There are words that translators have challenged to many a duel, and usually lost terribly – framework is one I personally gave up on. The problem I see here is that many of foreign words introduced this way already have correct and understandable Polish versions. I refuse to tolerate plugins (there is a Polish equivalent wtyczka), use cases (przypadki użycia), forks… I break down on the sight of diagram kolaboracji (in Polish you sure can collaborate… with the occupants). To calm down the group of people that after reading this post has decided never to buy a book I translated: when using a Polish equivalent, I always give the original too, mostly to help people who had dealt with the English language documentation before.

Coming back to the researcherka story – there is a whole separate domain of quarreling about the female versions of profession names in Polish. It is a big thing, because in Polish every word has a grammatical gender (masculine, feminine, and the rarest neutral), that further influences adjectives (linguistic agreement) and even verbs (in past tense and conditionals). I HATE FEMALE ENDINGS IN PROFESSION NAMES WITH ALL MY HEART! I am unable to understand women who fight to have them introduced (the ministerka story with Polish female minister Mucha happened a day after I published the original post). A doctor is a doctor, what does it matter what sex the person is? All of this is made worse (in my opinion at least) by the fact that in Polish those female endings often suggest something smaller, a diminutive; a slightly less serious version of a job that would be done by a man. I do not want it, I do not need it. And as for those ‘lowbrow’ jobs that are usually performed by women and thus the formal name is feminine (in Polish it is for instance a nurse, a cleaning lady, a nanny) – I do not think it is so bad. The men who do this job will have to be called something. For some reason a kept man (utrzymanek) and a kept woman (utrzymanka) are equally popular forms.

So, why are those direct phrases used by American authors such a problem? As I said, in some past and also conditional cases Polish verbs reveal the gender of the subject. Translating phrases like if you removed line 3 is a disaster. If I do not use the direct 2nd person style, I can you auxiliary words like czytelnik (e.g. if the cautious reader…) – then the word (male, a female form exists but is strongly marked) enforces the gender of the verb and everything is fine. Sure, you can try to work around a bit, but if the author uses this style a lot, the situation becomes tiring for both the translator and the reader (the author shall be left in peace this time). In some English-language books the programmer reader is a she, but, as I said, in Polish it would not work; female forms of common words are heavily marked and would confuse readers of both sexes. A technical book should have a mostly invisible style. Still, facing a lack of other ideas, I might just try it next time… Though I have just made a promise to myself that the current book (actually, I have just sent the very last thing – the source code – to editor B.) is the last one.

At the end of this post I would like to tell an anecdote about a ghastly piece of cliche I was served by one of the book authors. It happens, and not so seldom, that American computer science books contain some minor factual errors: a piece of code that is supposed to compile but does not, an interface that is called a ‘class’, swapped explanations of two opposite options. As the translator, it is my right (and duty) to fix this kind of things. So, one day I found the following listing in a JavaScript book:

var jack = {
  read: function(what) {
    console.log('I just read that ' + what)
  }
};
var jill = {
  read: function(what) {
    console.log('You didn\'t hear it from me, but ' + what)
  }
};

So, what do we learn from this nicely laid out example? Well, what men do in life is reading, and what women do is gossiping. What, you did not know? A part of the so-called policy I should adhere to is that I Polonize the names of people in different examples, changing Johns to Jans. That time I was so angry I actually asked the editor (Mr. B., pleasure to work with) if I could use two names of the same sex. He said that if I cared so much I could even switch them Finally, I think, I stuck to the same-sex version. Boring, I know. This translation is my least favorite for many other reasons, by the way (and I mean the translation, not the book really).

If you are intrigued by the translation subject, here is a new lead for you: try to check the name of the @ character in different languages! To set you off: in Polish it is ‘the monkey’.

Girl, lost in IT: SISU!!! (lapońska przygoda)

Sun, 01 Apr 2012 15:48:42 +0000

Ten wpis to dość mocno opóźnione tłumaczenie SISU!!! (the Lappish Adventure) z 16. marca. Z tłumaczeniami w drugą stronę też się nieco spóźniam, ale wygląda na to, że będę mieć znacznie więcej wolnego czasu niż wcześniej (chociaż kalendarz na przyszły tydzień obejmuje święta, dwa koncerty i jeden spektakl ), więc wkrótce powinnam wyjść na prostą.

Jeśli ktoś czytał już wersję angielską i łaknie nowości – w międzyczasie popełniłam polityczny manifest (na zamówienie ) na blogu konferencji GeeCON. Większość postów, które tam trafią, pojawi się też tutaj, ale ten jest na tyle bliski idei z mojego pierwszego posta, a z drugiej strony na tyle bezpośrednio związany z konferencją, że ograniczę się do wstawienia linku.

Na początku marca skorzystałam z (będącego właściwie prezentem ślubnym) zaproszenia przyjaciół i wybrałam się na wakacje do Laponii. Po dłuższym namyśle postanowiłam z tej okazji stworzyć pierwszy post w nowej, turystycznej kategorii travel. Nie liczcie na zbyt wiele wpisów z tej dziedziny w najbliższym czasie. Po zamieszaniu z egzaminami i obroną urlop stał się dla mnie towarem jeszcze bardziej deficytowym.

Podróż do Muonio była dość skomplikowana (poniżej trasa w wersji lądowej). Najpierw musieliśmy dostać się pociągiem do Warszawy, potem dolecieć do Helsinek, tam poczekać parę godzin na przesiadkę do Oulu, co pozwoliło Dawidowi na skosztowanie po raz pierwszy mięsa renifera – w formie przeogromnego hamburgera. Potem jadł je jeszcze w następujących daniach: makaron, pizza, poronkäristys, ozory, stek (konserwa leży w lodówce i dopiero czeka na konsumpcję). Na zupę z niedźwiedzia, dostępną w markecie w Oulu, jednak się nie skusił. W Oulu przenocowaliśmy w domu Michała i Saiji, a rano wybraliśmy się na zwiedzanie miasta. W centrum Oulu Dawid zapoznał się ze średnią głębokością północnofińskiego śniegu, kiedy zdecydował się na autorski skrót.

Około południa ruszyliśmy (jeszcze bardziej) na północ. Dopiero w samym Muonio zdałam sobie sprawę z tego, że Saija oryginalnie stamtąd pochodzi! Od samego początku towarzyszyła nam zorza polarna. Jak tylko wysiedliśmy z samochodu zaczęłam rozstawiać zabrany specjalnie na tę okazję sprzęt, jednak po chwili dotarło do mnie, że niekoniecznie jest to najbardziej grzeczne zachowanie w sytuacji, gdy stoimy pod domem rodziców Saiji, którzy czekają na nas z kolacją. Rzuciłam się zatem do przeszukiwania torby celem wydobycia z jej głębin Uniwersalnych Darów z Polski (wiśniówka + ptasie mleczko). Pomyślałam, że skoro Aurory pojawiły się od razu, będę miała mnóstwo okazji, by sfotografować je w pełnej krasie. Nie pomyliłam się – skubane pojawiały się codziennie… W postaci bladych plam światła za grubymi, zakrywającymi całe niebo chmurami. Jedyne, co mogę zaoferować, to poniższe zdjęcie, na którym widać ślad znikającej już zorzy (swoją drogą, wiedzieliście, że one się ruszają?!).

Bajkowy domek i wspomnienie zorzy polarnej.

Prawdziwa przygoda rozpoczęła się krótko przed wspomnianą kolacją, kiedy przekroczyliśmy koło podbiegunowe. Zrobiłam to w pięknym, klasycznym stylu: chciałam naskoczyć na ziemię tak, by mieć stopy po dwóch różnych stronach równoleżnika. Niestety, mojej uwadze umknął fakt oblodzenia powierzchni, więc ostatecznie przekroczyłam magiczną linię pięknym ślizgiem na swojej pupie.

Po kolacji udaliśmy się do chatki, która miała stać się naszym domem na nastęnych parę dni. Chatka była malutka (przypominała nieco mój ulubiony domek Brda – o koszmarach związanych z grzybobraniem nad Zalewem Koronowskim opowiem przy innej okazji), lecz oczywiście starczyło w niej miejsca na, nieco zatęchłą, fińską saunę. Zdziwiła mnie panująca wewnątrz temperatura (gorąco!). Okazało się, że okna w starych lapońskich domach mają nie dwu, a czteroskrzydłowe okna, zapewniające bardzo dobrą izolację. Odbyło się losowanie, w wyniku którego Michał i Saija zajęli królewską sypialnię, a nam została antresola (na zdjęciu), jednak wcale nie narzekaliśmy.

Chatka

Następnego dnia wybraliśmy się na wycieczkę w góry w okolicach Pallas, W RAKIETACH ŚNIEŻNYCH!!!. Nigdy wcześniej nie widziałam takiego sprzętu! Co prawda nie wyglądają (już) wcale jak rakiety do tenisa, ale i tak czułam się jak bohater kreskówki (na przykład jeden z siostrzeńców Kaczora Donalda). Współczesne rakiety śnieżne wyglądają tak:

Współczesne rakiety śnieżne

Postanowiliśmy wdrapać się na szczyt pobliskiej góry, niestety za każdym razem, gdy wydawało się nam, że na niego wchodzimy, zza domniemanego “szczytu” wyłaniał się kolejny, wyższy. Zawróciliśmy, gdy skończyły się nam zapasy czekolady i opróżniliśmy termos zawierający kakao z likierem Minttu.

Dzień później zażyliśmy tradycyjnej fińskiej sauny dymnej i poznaliśmy prawdziwe znaczenie słowa Sisu (wewnętrzna siła, wytrwałość, nieustępliwość). Po lekturze programu wycieczki (tak, M i S przygotowali program) obawialiśmy się tego dnia, ponieważ miał on obejmować “saunę dymną oraz pływanie w przeręblu w Jerisjärvi”. Nie potrafiłam samodzielnie ocenić, czy ten element ma być żartem, czy nie… Okazało się, że nie był to żart, lecz wyzwanie. Każdy z nas w końcu to zrobił, pierwszy raz w życiu, wliczając w to Saiję! (No dobra, może nie było to pływanie, ale nawet puściłam na chwilę drabinkę). Istnieje zdjęcie, które udowadnia mój wyczyn, jednak nie jest ono zbyt korzystne, więc pozwolę sobie je tu pominąć. Najgorszą składową całego doświadczenia była grupa młodych turystów, którzy nagrzali saunę do niewyobrażalnego i nieznośnego poziomu, zamierzając wybiec z niej i skoczyć na bombę do jeziora. Kiedy ktoś zwrócił im uwagę, że potencjalnie nie jest to najbezpieczniejszy z pomysłów, odparli, że nie będą słuchać “gejowych porad”. Pomyślałam, że jeśli któryś z nich dozna szoku termicznego i umrze, inni raczej nie wrócą do sauny, dlatego postanowiłam nie wtrącać się w ich plany.

Jeszcze później wybraliśmy się na narty-biegówki. Było to pierwsze w moim życiu podejście do tego sportu, przez co zaliczyłam około dziesięciu upadków, dodając nowe odcienie do palety barw na moim kolanie (to pamiątka po imprezie pożegnalnej koleżanki – w szpitalu zrobili mi cztery zdjęcia rentgenowskie). Ale było warto! Podczas szusowania po zamarzniętej rzece przecięliśmy super-tajną trasę zimowych testów audi, ale akurat nie przejeżdżał nią żaden zakamuflowany samochód.

Kolejne odkrycie – Nokia produkuje opony! Te stosowane zimą w Finlandii są nabite metalowymi ćwiekami i są niesamowicie skuteczne. Jeździliśmy po śniegu, lodzie i górskich drogach, przypominających trasy narciarskie – zaliczyliśmy tylko jeden poślizg, wpadając w śnieżną koleinę podczas wyprzedzania innego auta. Bardzo podoba mi się to, że, inaczej niż w Polsce, na północy Finlandii śnieg nie jest usuwany z dróg za pomocą soli. Pługi odgarniają miękki puch, a to, co zostaje, jest jedynie posypywane piaskiem. Wygląda to o wiele lepiej, no i nie niszczy roślin (ani butów). Nie mówiąc już o kubkach smakowych polskich konsumentów.

Jeden dzień Dawid i ja spędziliśmy, robiąc zakupy w Levi – kurorcie narciarskim i (co potwierdza również widziany przez nas niedawno film “Lapońska odyseja”) fińskiej stolicy ponarciarskiego seksu.

Wreszcie, wybraliśmy się także na szwedzką stronę, gdzie odbyliśmy trzygodzinną przejażdżkę na skuterach śnieżnych. Oczywiście, udało mi się spaść z takiego już po pierwszych stu metrach, gdy próbowałam, zgodnie z zaleceniem, wykonać zakręt pod kątem prostym jednocześnie podjeżdżając pod wielką zaspę (aby zjechać z drogi do lasu). Zaufałam tej wielkiej maszynie dopiero po jakichś dwóch godzinach Ale było świetnie. Jechaliśmy przez las, mijaliśmy farmę z psami do ciągnięcia sań, a nawet rozpędziliśmy się do 70 km/h na zamarzniętej rzece. Niepokoił mnie fakt, że lód ewidentnie pod nami pękał, ale zostałam zapewniona, że to tylko jedna z wielu warstw. O dziwo, ta przejażdżka była jedyną czynnością podczas całej wyprawy, przy której nabawiłam się zakwasów (w rękach i nogach).

Mój mąż, Czarny Stig skuterów śnieżnych

Po powrocie do bazy i zdaniu skuterów zorientowaliśmy się, że większość dostępnego w hotelowym barze alkoholu pochodzi z Czech. Okazało się, że po szwedzkiej stronie granicy działa tajne centrum zimowego testowania Skody

Wioskę Świętego Mikołaja w Rovaniemi wolę pominąć litościwym milczeniem.

Następnie wrócilismy do Oulu, gdzie M i S odebrali z psiego hotelu Vivi, pięknego młodego dalmatyńczyka, którego słynny uśmiech na szczęście został mi oszczędzony (sprawdziłam później w sieci jak to wygląda, KOSZMAR!). Rano spacer, kawa, spotkanie z Mikko, którego nie widziałam od kilku lat (ostatni raz na którymś Open’erze). Swoją drogą, w tym roku na pewno nie przegapię festiwalu, skoro przyjeżdża na niego Bat for Lashes!!! W drodze powrotnej zatrzymaliśmy się na noc w Helsinkach, u Wąglika, który zabrał nas do nepalskiej restauracji, gdzie do 2 kg zdobytych w Laponii dołożyłam jeszcze dobre pół.

W samolocie planowałam napisać list do koleżanki (jestem w stanie zrobić tam wszystko, żeby odciągnąć swoje myśli od faktu znajdowania się parę kilometrów nad ziemią), okazało się jednak, że pogubiłam zabrane na tę okazję z Polski kartki. Kupiłam na lotnisku brytyjski Vouge i pisałam na wydartych z niego kartkach – myślę, że nikt jeszcze nie zamienił Vogue w coś tak niechlujnego.

Do domu dotarliśmy kompletnie spłukani (mimo że M i S nie pozwolili nam zapłacić za paliwo ani wynajem domku), ale szczęśliwi.

Pallas. Tego akurat nie próbowaliśmy - narciarze byli w stanie jechać pod górkę!

Dodatek kulturalny
Wyjazd do Laponii charakteryzowała piękna równowaga w ilości aktywnego wypoczynku i leniwej zamuły. Okazało się to dla mnie zbawienne również dlatego, że po raz pierwszy od tygodni (jeśli nie miesięcy) znalazłam czas na przeczytanie POWIEŚCI – nie informatycznej cegły, nie podręcznika do lingwistyki – a czytanie powieści to jeden z pięciu powodów, dla których warto żyć! (według Justyny). Była to najnowsza książka uhonorowanego ostatnio Noblem Mario Vargasa Llosy Marzenie Celta. Doskonała! Wciągająca, mroczna, dziwnie erotyczna… I, jak się okazało, oparta na życiu rzeczywistej postaci. Wstyd przyznać, ale zrozumiałam to dopiero na ostatnich stronach. No cóż, człowiek uczy się całe życie… Dzięki tej lekturze nabrałam apetytu (o ile to sformułowanie jest tu na miejscu) na Jądro ciemności Conrada, ponieważ ten z kolei pisarz pojawia się w książce jako jeden z pobocznych bohaterów. Wada ukryta Pynchona musi poczekać.

Na swoją obronę dodam jednak, że nie tak znowu dawno czytałam naprawdę niezłą fińską powieść Fantastyczne samobójstwo zbiorowe (Arto Paasilinna). Wydaje mi się, co prawda, że tłumaczenie mogłoby być lepsze, no ale jak mam to sprawdzić? Może oryginalny tekst też jest momentami niezgrabny. Wycieczka miała zresztą pewien bonus literacki – jadąc na skuterach mijaliśmy znak drogowy z napisem “Pajala” (Muzyka pop z Vittuli, polecam z całego serca).

Pewnego wieczoru w chatce obejrzeliśmy jeszcze prawdziwy diament kinematografii fińskiej zatytułowany Rare Exports: A Christmas Tale (Nie-święty Mikołaj, kto to wymyślił?!). W sam raz do obejrzenia w Laponii, tuż obok wspomnianej już Lapońskiej odysei. Zorganizowałam nawet wieczór filmowy dla kolegów z pracy, nie mówiąc im, że obiecane przekąski to Super Salmiakki. Na swoje szczęście, przynieśli mnóstwo innych rzeczy.

Krzysztof Szarzyński: Integracja z Facebookiem.

Sun, 25 Mar 2012 21:01:23 +0000

Pracy mam ogrom, ale jako studenta obowiązuje mnie prawo prokrastynacji mówiącej, że im więcej masz obowiązków i im mniej czasu, tym więcej głupot zrobisz. Dlatego (dla radości) zintegrowałem swojego bloga z Facebookiem. Od teraz możecie like’ować moje posty. Ciekawe czy … Continue reading →

Girl, lost in IT: Najnowsze wiadomości – krótko o tym, co się u mnie dzieje

Sun, 25 Mar 2012 20:34:22 +0000

(click here for English version of this post: Recent News – Quickly)

Rura znika z mojej piwnicy!

Co chwilę ktoś pyta mnie o dalszy ciąg historii z rurą. Najważniejsza wiadomość jest taka:

Sąsiad usunął rurę!

Powiedziałam mu, że jak gdy ją zdejmie, możemy usiąść i porozmawiać o tym, czy i na jakich warunkach zgodzę się na umieszczenie czegokolwiek w mojej piwnicy. Początkowo próbował przekonać mnie, że w takim razie najlepiej będzie, jeśli rura zostanie tam do czasu rozmowy, skoro może się okazać, że obecne jej położenie jest optymalne… Wyjaśniłam, że chodzi o walor pedagogiczny. Rura zniknęła.

Zaległe tłumaczenia postów pojawią się wkrótce

W tej chwili na blogu znajdują się dwa posty bez tłumaczeń:

SISU!!! (the Lappish Adventure), czyli opowieść o moim pobycie w Laponii, potrzebuje wersji polskiej.
Literatura informatyczna. Parę chaotycznych uwag na temat tłumaczeń na razie można przeczytać tylko po polsku.

Oba tłumaczenia powinny pojawić się w nadchodzącym tygodniu.

Najfajniejsza konferencja o Javie wraca do Poznania

Zostałam zaproszona do wsparcia organizacji konferencji GeeCON. Od czasu do czasu będę publikować coś na konferencyjnym blogu, kopiując swoje wpisy także tutaj. Oznacza to (między innymi), że na tym blogu pojawi się trochę więcej tekstów technicznych. Czy ktoś jeszcze pamięta, że zajmuję się programowaniem?

GirlLostInIT na Twitterze

Utworzyłam (w końcu?) konto na Twitterze. Na razie nie bardzo umiem z niego korzystać Podłączę je do tego bloga. Możesz mnie obserwować (chociaż na razie panuje tam martwa cisza) jako girllostinit.

Widzimy się niebawem!

Girl, lost in IT: Recent News – Quickly

Sun, 25 Mar 2012 20:15:24 +0000

(po polsku: Najnowsze wiadomości – krótko o tym, co się u mnie dzieje)

Pipe removed from my cellar

I get asked about it a lot, so here is the most important piece of information:

My neighbour removed the pipe (see the full pipe story here).

I told him that when it is gone, we can sit down and talk about his request as if the situation had never happened. His first reaction was to suggest we talk without removing the pipe, but I explained it is an educational thing, and he complied.

Post translations to come soon

There are two posts on this blog that are missing a translation.

SISU!!! (the Lappish Adventure) needs a Polish version.
Literatura informatyczna. Parę chaotycznych uwag na temat tłumaczeń (about IT books translation) needs an English one.

Both are coming next week.

Cool Java conference to be held in Poznań again

I was invited to join the GeeCON team to help with organising the conference. I will post on their blog from time to time, also copying my posts here. Among other things, it means more technical posts on this blog (good thing).

GirlLostInIT joins Twitter

I have (finally?) created a Twitter account. I am not sure how to use it though… I am connecting it to this blog. You can follow me (though there is nothing there yet) as girllostinit.

See you soon!

Krzysztof Szarzyński: Borówiec… znów, ale z bonusem.

Fri, 23 Mar 2012 19:09:38 +0000

Jest to dla mnie trudne, bo chyba po raz pierwszy wrzucam jakieś zdjęcia “z kimś” konkretnym. Do tego bawiłem się trochę postprodukcją i wylądowałem w specyficznym stylu. Też dla mnie nowość. A teraz do zdjęć. Modelowała mi Ola, która nie … Continue reading →

Krzysztof Szarzyński: SFI 2012, Kraków

Sun, 11 Mar 2012 21:56:25 +0000

W weekend wraz z KNR, Mikomem i Kamilą pojechaliśmy na 8. Studencki Festiwal Informatyczny w Krakowie. Sam wyjazd był bardzo udany i pomimo długiej jazdy pociągiem i kilku ciekawych historii (które pozostawię na opowiadanie przy piwie) jestem z niego zadowolony. … Continue reading →

Krzysztof Szarzyński: Nowy adres.

Tue, 06 Mar 2012 14:29:59 +0000

No i stało się… po chyba 4 latach w końcu zdecydowałem się uciec z cudzego hostingu (dzięki Najki!) i kupić właśnie konto, a wraz z nim domenę. W końcu, kto jeszcze pamięta Lowlight’a? No i dlaczego był on leniwy? Od … Continue reading →

Krzysztof Szarzyński: Borówiec… nadchodzi wiosna.

Sat, 03 Mar 2012 21:43:51 +0000

Przyszły pierwsze oznaki wiosny. Jest trochę cieplej można, więc czasami na spacer do lasu wziąć aparat. Podejrzewam też, że niedługo będzie więcej zdjęć, bo już oczekuje na pewną paczkę

Dopierała Andrzej: 2011-05-27 Darmowe fotoradary dla nissan connect

Fri, 24 Feb 2012 08:24:42 +0000

Może kogoś zainteresuje - nie znalazłem nigdzie opisu jak to łatwo zrobić “za friko”.

1. Ściągamy listę fotoradarów z http://ump.waw.pl/ plik z mapą fotoradarów (http://ump.waw.pl/update/Jacek.zip).
2. Rozkompresowujemy go
3. Łączymy to co nas interesuje do jednego pliku csv:

undefine@uml:~/tmp$ cat Kontrole\ Drogowe/*.csv Niebezpieczne\ Miejsca/*.csv Przejazdy\ Kolejowe/*.csv >x.csv
undefine@uml:~/tmp$

4. Usuwamy polskie znaczki (zapewne można jakoś przekodować, ale nie chciało mi się metodą prób i błędów szukać kodowania):

iconv -f cp1250 -t ascii//TRANSLIT  < x.csv > jacek.csv

5. Plik jacek.csv umieszczamy w katalogu myPOIs/myPOIWarnings na pendrive
6. Pendrive wkładamy do nissan connect i ładujemy POI użytkownika z menu(Setup → Navigation → Download my POIs)
7. Przestrzegamy ograniczeń ;)

Borkowski Marcin: 2012-01-08 I've discovered a huge security hole in Catholicism

Sun, 08 Jan 2012 22:00:08 +0000

Dawno, dawno temu, w czasach, gdy slackware na parunastu dyskietkach był czymś nie budzącym zdziwienia, a emacs irytował powolną pracą na superkompie, który miał aż 8 MB RAMu, czytałem sobie takiego linuksowego FAQa, z którego zapamiętałem dowcipny fragment:

I’ve discovered a huge security hole in rm!

No you haven’t. You are obviously new to Unix and need to read a good book to find out how things work.

Przyznam, że za każdym razem, gdy ktoś mi mówi, że katolicyzm (czy chrześcijaństwo) są totalnie irracjonalne i każdy idiota widzi, że nasza wiara jest wewnętrznie sprzeczna, i że on to odkrył, gdy ksiądz nie umiał mu odpowiedzieć na jakieś pytania na katechezie w gimnazjum, mam ochotę odesłać go do tego właśnie FAQa.

Oczywiście zdaję sobie sprawę, że argument “masa ludzi uważa, że to prawda, więc coś w tym musi być” to żaden argument. Ale pomyślmy chwilę. Przez ostatnie niespełna 2000 lat było całkiem sporo ludzi, którym konkretnie zależało, żeby zniszczyć Kościół katolicki, w szczególności intelektualnie. Wśród nich było też całkiem sporo – przyznajmy – ludzi naprawdę inteligentnych. Mimo to, na przestrzeni tych lat można wymienić również całkiem sporą liczbę wybitnych umysłów (tak teologów i filozofów, jak i przedstawicieli innych dziedzin, a także ludzi spoza światka naukowego), którym wszystkie te argumenty nie przeszkadzały być katolikami, a nawet paru takich, którzy po dogłębnej analizie doktryny katolickiej na nią się nawracali. Więc może, kurczę blade, sprawa wcale nie jest taka oczywista na pierwszy rzut oka, co?

I teraz przychodzi gimnazjalista, który mówi mi, że właśnie odkrył potężną lukę w nauczaniu katolickim (czy chrześcijańskim), które uważa przez to za kompletnie irracjonalne. Przy tym nie czytał ani św. Pawła, ani św. Augustyna, ani Scotta Hahna, ani Chestertona, ani o. Salija, ani (nawet) Lewisa, by wymienić tylko paru, z którymi ja miałem przyjemność się zetknąć. (Nie czytał też zresztą pewnie i Lutra czy Künga, może najwyżej Browna czy Dawkinsa – zgódźmy się jednak, że to, delikatnie rzecz ujmując, troszkę inna liga.)

I’ve discovered a huge security hole in Catholicism!

No you haven’t. You are obviously new to our faith and need to read a good book (or find a good spiritual director) to find out how things work.

KategoriaBlog, KategoriaWiara

Krzysztof Szarzyński: Zima nad morzem.

Thu, 05 Jan 2012 15:17:03 +0000

Śniegu nie ma, lodu nie ma. Jest zimno i mokro. Czyli zima nad polskim wybrzeżem. W święta wybrałem się na kilka dni do trójmiasta. Pogoda nie zachęcała do długich spacerów z aparatem, więc zdjęć mało.

Borkowski Marcin: 2011-12-25 Wesołych Świąt

Mon, 26 Dec 2011 02:00:08 +0000

Gdyby przypadkiem ktoś tu jeszcze zaglądał od czasu do czasu, życzę Wesołych Świąt Bożego Narodzenia! (Trochę późno, ale (i) świąteczny czas jeszcze trwa, (ii) komputer leżał wyłączony od dwóch-trzech dni, co innego było ważniejsze.) A zatem wszystkim czytającym te słowa życzę, by radość z Narodzenia Jezusa trwała przez cały rok, a nie tylko parę dni.

A ta radość jest spora, bo to się tylko tak niektórym wydaje, że to taki mały, słodki Jezusek, co kwili na sianku. A tu niespodzianka:

Potem ujrzałem niebo otwarte:
a oto - biały koń,
a Ten, co na nim siedzi, zwany Wiernym i Prawdziwym,
oto sprawiedliwie sądzi i walczy.
Oczy Jego jak płomień ognia,
a wiele diademów na Jego głowie.
Ma wypisane imię, którego nikt nie zna prócz Niego.
Odziany jest w szatę we krwi skąpaną,
a imię Jego nazwano: Słowo Boga.
A wojska, które są w niebie, towarzyszyły Mu na białych koniach -
wszyscy odziani w biały, czysty bisior.
A z Jego ust wychodzi ostry miecz,
by nim uderzyć narody:
On paść je będzie rózgą żelazną
i On wyciska tłocznię wina zapalczywego gniewu Wszechmogącego Boga

Oczywiście, niechrześcijanie (jak zwykle) dziwią się chrześcijanom; tym razem mogą się dziwić, czemu się tak cieszymy z narodzin tak groźnego Wojownika. Ano dlatego, że On walczy po naszej stronie. I po tej wojnie (która, notabene, nie jest przeciwko krwi i ciału, jak objaśnia nam święty Paweł):

[…] otrze z ich oczu wszelką łzę,
a śmierci już odtąd nie będzie.
Ani żałoby, ni krzyku, ni trudu
już [odtąd] nie będzie […]

Więc raz jeszcze: cieszmy się, bo urodził się Ten, który zmiażdżył głowę węża!

A po życzeniach jeszcze dwa akcenty, również radosne, chociaż radością bardziej przyziemną (ale wszak ta radość też pochodzi od Boga!). Oto pierwszy: jak narysować choinkę w TeXu.

A drugi, to garść wrażeń z otwarcia i przetestowania prezentu, który Św. Mikołaj zostawił mojej Najżońszej pod (realną) choinką: Airlines Europe, edycja polska.

Czas rozgrywki: chyba ok. 120 minut (pudełkowy 75, myślę, że w 2 osoby da radę zejść do 60).
Reguły bardzo proste, gdybym wyjaśniał Żonie przed północą, pewnie starczyłoby 5-10 minut.
Trochę obawiałem się, jak będzie chodzić na 2 osoby. Otóż okazało się, że znakomicie. Oboje byliśmy bardzo zadowoleni.
Już po jednej grze widzę, że – choć zasady proste – to jednak ilość i trudność decyzji spora. Efekt “za krótkiej kołderki” mocno widoczny (choć może nie aż tak, jak w Agricoli), jest trochę miejsca nawet na interakcję negatywną (ale na ludzkim poziomie).
Plansza śliczna, samoloty całkiem ładne, banknoty trochę do bani, ale ogólnie komponenty na wysokim poziomie.
Zaskakująco miodna mechanika gry kolejowej (pierwszej tego typu w mojej kolekcji), mimo, że mocno uproszczona, to sprzyjająca ciekawym zagraniom: spółek jest sporo (nawet w wersji 2p), nie da się oczywiście mieć pakietu większościowego w każdej, więc trzeba sprytnie alokować środki pomiędzy udziały w różnych firmach (oraz robić to w odpowiednim momencie).

Reasumując: solidna pozycja, na pewno jeszcze nieraz wyląduje na stole.

KategoriaBlog, KategoriaWiara, KategoriaTeX, KategoriaGryPlanszowe

Dopierała Andrzej: 2011-12-23 Ankieta Polskiego Badania Czytelnictwa: Przyszła do mnie prośba o wypełnienie ankiety. Z Polskiego Badania Czytelnictwa, sp. z o.o. Niby nic dziwnego, ale.. przyszła "smailem". A sama ankieta, po podaniu "pinu" z listu do wypełnienia na stronie http://www.ankieta.pbc.pl/ W zamian za wypełnienie ankiety oferują m.in. kupony sodexo na kwotę 20zł. I w sumie... Podszedłem do tematu trochę z mieszanymi uczuciami. Jak? Skąd? Po co? Z tego co znalazłem dane osobowe otrzymali z bazy PESEL na podstawie Dz.U. 2006 nr 139 poz. 993, 44h ust 2 par 2. List - był zaadresowany do mnie (imię, nazwisko, adres). Natomiast w samej ankiecie na stronie zwrot był przez "Pani". Pomyłka? Koniec końców zmarnowałem kwadrans i wypełniłem. Co prawda niezbyt wartościowo, bo z proponowanych czasopism to tylko sporadycznie Metro przeglądam jak akurat mi w korku wcisną, natomiast Fantastyki w ankiecie nie było, ale - jak to badanie statystyczne, to.. czemu nie.

Fri, 23 Dec 2011 21:04:47 +0000

Przyszła do mnie prośba o wypełnienie ankiety.
Z Polskiego Badania Czytelnictwa, sp. z o.o.

Niby nic dziwnego, ale.. przyszła “smailem”. A sama ankieta, po podaniu “pinu” z listu do wypełnienia na stronie http://www.ankieta.pbc.pl/

W zamian za wypełnienie ankiety oferują m.in. kupony sodexo na kwotę 20zł.

I w sumie… Podszedłem do tematu trochę z mieszanymi uczuciami. Jak? Skąd? Po co? Z tego co znalazłem dane osobowe otrzymali z bazy PESEL na podstawie Dz.U. 2006 nr 139 poz. 993, 44h ust 2 par 2.

List - był zaadresowany do mnie (imię, nazwisko, adres). Natomiast w samej ankiecie na stronie zwrot był przez “Pani”. Pomyłka?

Koniec końców zmarnowałem kwadrans i wypełniłem. Co prawda niezbyt wartościowo, bo z proponowanych czasopism to tylko sporadycznie Metro przeglądam jak akurat mi w korku wcisną, natomiast Fantastyki w ankiecie nie było, ale - jak to badanie statystyczne, to.. czemu nie.

Hromada Mateusz: Debian i problem z multipath

Sun, 11 Dec 2011 16:00:07 +0000

Z jakiegoś powodu instalacja multipath w Debianie (przetestowane wersje Lenny i Squeeze) nie daje oczekiwanych efektów, tj. przełączania się między ścieżkami i kolejkowania w razie braku działających ścieżek. Problemem okazały się domyślne wartości właściwości fast_io_fail_tmo i dev_loss_tmo. Bardzo łatwo można … Continue reading →

Hromada Mateusz: Bieszczady 2011, dzień 2 – Tarnica

Sun, 11 Dec 2011 13:28:53 +0000

Tarnica to najwyższy szczyt polskich Bieszczadów. Trasę podzieliliśmy na trzy etapy: Ustrzyki Górne – Tarnica (GPS), ok. 3h Tarnica – Wołosate (GPS), ok. 1,5h Wołosate – Ustrzyki Górne (GPS), ok. 1,5h

Borkowski Marcin: 2011-11-25 First three words macro (en)

Fri, 25 Nov 2011 00:00:06 +0000

Today, I read a question on TeX.SE involving the following problem: how to take some text, cut it to three words if it has more of them (and add an ellipsis), or typeset it as-is if it’s three words or less?

It seems to me that writing a macro for an arbitrary number of words might be rather difficult – especially if the number of words exceeded 7 (see remarks in The TeXbook, Appendix D!), but for a fixed number of words it is relatively easy:

\documentclass{article}

\usepackage{etoolbox}% I need \ifblank to put \dots
                     % if something nonblank gets deleted

\makeatletter
\def\@threefirstwords #1 #2 #3 #4\\#5{%
  #1 #2 #3\ifblank{#4}{}{#5}%
}
\edef\threefirstwords#1#2{\noexpand\@threefirstwords
  #1\space\space\space\noexpand\\{#2}}
\makeatother

\begin{document}

\threefirstwords{This is a test}{\dots}\par
\threefirstwords{This is a}{\dots}\par
\threefirstwords{This is}{\dots}\par
\threefirstwords{This}{\dots}\par

\end{document}

Hopefully, the idea behind this is more or less self-explanatory, but there are a few twists here.

Firstly, I used the plain TeX’s delimited arguments: the macro \@threefirstwords takes 5 arguments: the first one is everything from the macro itself to the first space, the second is everything between the first and second space, and so on.

Secondly, in \threefirstwords, I need to put 3 explicit spaces in a row, so that everything goes fine if the first argument to this macro does not contain any space. But putting three spaces in a row in the source file won’t work, since TeX treats them as one; also, putting them in three consecutive lines, ended by % won’t work either, because TeX discards spaces at the beginning of the line. Nor would \obeyspaces work for us, since it changes the catcode of the space, and the parameter sequence takes catcodes into consideration. So I used another way: a macro \space, defined by \def\space{ } in LaTeX kernel. (I did not read all the source2e, of course, but I used the great macros2e by Martin Scharrer). Using \edef (and taking care so that only the \spaces get expanded) does the trick.

Now the author of the question wanted this to shorten long titles in bibliographies, but I can imagine other applications, too; after a slight modification (which I left as an exercise for the reader), this macro could be used to set the first three words of a chapter in small caps, for instance.

(Notice also that you can use either ~ or, say, a space in braces to “hide” a space from this command; another exercise could be: how to prepare the argument to \threefirstwords so that it typesets only two words? Of course, \threefirstwords{One {} two three} won’t work!)

CategoryEnglish, CategoryBlog, CategoryTeX, KategoriaTeX

Krzysztof Szarzyński: Jesień w borówieckim lesie…

Fri, 11 Nov 2011 14:15:34 +0000

Dopierała Andrzej: 2011-11-07 brother mfc5490CN: drukarka brother mfc 5490cn pod linuksem i.. ipv6.

Mon, 07 Nov 2011 22:56:47 +0000

Stara drukareczka HP 6540 się popsuła (uchwyt od czarnego tuszu przestał kontaktować), naprawa oczywiście nieopłacalna, a mi by się w domu przydał skaner, wiec… Nabyłem nową drukareczkę. Po przejrzeniu dostępnych opcji wybór padł na Brother MFC 5490CN
I - jak na razie nie mam co narzekać.
Drukowanie spod linuksa - ruszyło praktycznie od razu.
Skanowanie spod linuksa - również. Mimo iż po raz pierwszy w życiu konfigurowałem skaner pod linuksem.

A na dokładkę - drukarka działa również po ipv6…

Local> show ip v6

IPv6 is Enabled
IPv6 Static Address is Enabled
IPv6 Addresses are 2A02:848:A::XXXX:XXXX:XXXX:XXXX/64 (via Router)
                   FE80::XXXX:XXXX:XXXX:XXXX/64 (link-local)

The priority IP version of name resolving is IPv4

Będę musiał chyba firewalla wyklikać dla ipv6 :/

Krzysztof Szarzyński: Jesień przyszła…

Thu, 03 Nov 2011 22:29:31 +0000

Ogrodowczyk Wojciech: Koniec tej zabawy

Fri, 09 Sep 2011 08:12:15 +0000

Jak co bystrzejsi czytelnicy mogli zauważyć, nie pisuję już tu praktycznie nic, a zdjęcia tu umieszczane to jedynie opóźnione „przedruki” względem mojego konta na flickr. Kierując się więc brzytwą Okhama i zwykłym lenistwem...

Borkowski Marcin: 2011-09-07 How not to typeset formulae (en)

Wed, 07 Sep 2011 20:00:06 +0000

I’m at a maths conference now, and thus I am exposed to numerous slides (usually done in whatever-TeX—beamer is quite popular, but one can encounter other tools, too; I’ll be probably the only one with ConTeXt-based slides, though). Today I saw something which really did bother me, to the extent that I’m going to warn all of you reading this: please don’t do that!

What was the offender? An innocent-looking pair of equations:

(let me add that all somethings in both equations were identical).

Now I understand that this is mathematically correct, but I daresay it’s typographically wrong. Very wrong. Just compare it to this:

See what I’m talking about? While these two equations were parallel, the author took some pains to actually hide this fact from the audience.

On a sidenote, I am curious why exactly did this guy do that? He must have done it on purpose, since the most natural way to typeset such a formula is to use kill-and-yank, er, sorry, copy-and-paste. Perhaps it was a more or less subconscious way to avoid a minus in front of the former formula (and possibly a zero in the latter one), which seems to me almost atavistic.

And all this rant leads to a sad conclusion: do people at conferences really care about what they are trying to communicate? (Needless to say, this wasn’t the worst presentation, in fact, it was far from it; it was just an interesting mistake and that is why I decided to share it.)

CategoryEnglish, CategoryBlog, CategoryTeX, KategoriaTeX

Hromada Mateusz: Bieszczady 2011, dzień 1 – dojazd

Tue, 30 Aug 2011 20:38:22 +0000

Trasa dość długa, samochodem jakieś 12 godzin. W zasadzie przez cały dzień udało nam się zobaczyć tylko Kraków.

Dopierała Andrzej: 2011-08-22 Lekko przerobiony multi router looking glass w php: Skrypt do przedstawiania na routerach.

Mon, 22 Aug 2011 19:55:49 +0000

Już kilka osób się mnie pytało jak zrobiłem http://lg.maverick.com.pl/.

Bazuję na lekko zmodyfikowanej wersji MRLG (Multi Router Looking Glass for PHP). Obecnie jego strona niestety nie działa - i oryginału nie mam do pobrania.

Moją zmodyfikowaną wersję umieściłem na mrlg-20091215.tgz, natomiast plik konfiguracyjny do niej na mrlg-config.php. Na pytania nie odpowiadam, w konfiguracji nie pomagam (bo nie mam czasu) - ale może komuś się przyda :).
Licencja - zgodnie z licencja oryginału - GPL.

Ale jak masz jakieś poprawki - podsyłaj :)

Wiem że brzydko zrobione, ale - było potrzebne na szybko i w parę godzin tylko na tyle mnie było stać.

Jak dodasz w swojej sieci kopię - zgłoś na traceroute.org - widoczność swojego miejsca w sieci się często przydaje :).

Ogrodowczyk Wojciech: This ain't rocket science

Sun, 21 Aug 2011 21:36:04 +0000

Ogrodowczyk Wojciech: Port Olímpic

Thu, 11 Aug 2011 07:23:50 +0000

Borkowski Marcin: 2011-08-05 Semi-automatic selection of pages in a pdf (en)

Fri, 05 Aug 2011 22:00:05 +0000

As I mentioned in my previous post, I’d like to show a simple trick which helped me with the following problem.

I had a bunch of pdf files, containing issues of a journal. I wanted to extract individual papers as pdfs. Following this great post, I decided to use the pdfpages package. What’s more, I wanted the pages to be properly numbered in the pdf, so that physical first page in the resulting pdf could be numbered, say, 217 (this can be accomplished by using the hyperref package (thanks to Martin Scharrer for answering my question about this on TeX.SX!).

This is all trivial—but time-consuming and very error-prone. So I came up with the following trick: I devised a short tex file, which processed by LaTeX resulted in a pdf consisting of given pages from a given file—where “given” means “given by the filename”. So I only had to copy this file several times with suitable names, and that did the job.

For example, assume that I want to extract pages 217-240 from the file wm-45-2. This file starts with two pages with table of contents, and then page 171 (since it is not the first journal issue in some particular year). So I created a file wm-45-2--217-240.tex with the following contents:

\documentclass[a4paper]{article}

\def\skippages{2}         % The first two pages are the table of
                          % contents and do not count in the numbering.
\def\firstpagenumber{171} % The first numbered page has number 171.

\usepackage{pdfpages} % We need to extract pages from the given pdf...
\usepackage{hyperref} % ...and we need to give them proper numbers in
                      % the resulting pdf.

\def\extractpages #1--#2-#3-{% This macro extracts the file name (#1),
  \def\filename{#1}%         % start page (#2) and end page (#3) from
  \def\startpage{#2}%        % \jobname, i.e. the name of the current
  \def\endpage{#3}%          % file.
}

\expandafter\extractpages \jobname- % The actual extraction is done
                                    % here.

\newcounter{startextractpage} % We will store the physical page
\newcounter{endextractpage}   % numbers to extract in these counters.
\setcounter{startextractpage}{% Actual calculation starts here...
  \numexpr\startpage+\skippages+1-\firstpagenumber\relax
}
\setcounter{endextractpage}{%
  \numexpr\endpage+\skippages+1-\firstpagenumber\relax
}                             % ...and ends here.
\edef\range{%     Here we store the pagerange in the format
            %     "start-end"...
  \arabic{startextractpage}-\arabic{endextractpage}%
}
\edef\doinclude{% ...and here we store the command to do the
                % extraction.  We have to take care of the expansion
                % timing---hence \edef and \noexpand.
  \noexpand\includepdf[pages=\range]{\filename.pdf}%
}

\begin{document}
\setcounter{page}{\startpage} % This (together with hyperref) sets the
                              % page numbers in the pdf file correctly.
\doinclude % And this physically includes the requested page range.
\end{document}

And that’s all.

Maybe not the easiest way of doing what I wanted—but much better than doing it manually, and I think that the trick with parsing \jobname might be worth sharing.

CategoryEnglish, CategoryBlog, CategoryTeX, KategoriaTeX, KategoriaLaTeX

Dopierała Andrzej: 2011-08-05 Problematyczne ipv6 - dziwny resolver: problem z domenami z dodanym rekordem AAAA.

Fri, 05 Aug 2011 16:55:27 +0000

undefine@uml:~$ host aramin.net
aramin.net has address 42.1.94.0
;; Warning: Message parser reports malformed message packet.
;; connection timed out; no servers could be reached

i tak dla sporej części, o ile nie wszystkich adresów z dualstackiem - taki dziwny feature AP DSL-G604T w hotelu.

Do tej pory myślałem że dodanie rekordu AAAA nic nie psuje, teraz - sam się przekonałem że nie jest tak różowo, jak sie okazało że nie mogę się dostać na strony/serwery z dodanym AAAA. Na szczęście - można skorzystać z własnych albo googlowych dnsów.

Oczywiście prawidłowa odpowiedź to

undefine@uml:~$ host aramin.net
aramin.net has address 195.110.48.48
aramin.net has IPv6 address 2a01:5e00:2:52::30
aramin.net mail is handled by 0 mx.aramin.net.

Borkowski Marcin: 2011-07-29 Enforcing proper usage of LaTeX2e constructs (en)

Fri, 29 Jul 2011 22:00:07 +0000

Today I wanted to write something about automatic extraction of page ranges from a pdf file, but this will wait, since I found something really nice instead!

Some time ago I learned about the onlyamsmath package (by Harald Harders), which yields an error when some deprecated construct like $$...$$ or the eqnarray environment is used. (It also has a mild warning option.) But today I discovered another package, called nag (by Ulrich Michael Schwarz), which does essentially the same (and much more). It gives warnings whenever it encounters something bad, most notably $$...$$ and \bf and friends. Note: by default it does not warn about anything; personally, I recommend using it in the very first line of the document in the following way:

\RequirePackage[l2tabu,orthodox,abort]{nag}

Refer to its documentation for the explanation of the options; a short one is: l2tabu detects things described in the famous document entitled An essential guide to LaTeX2e usage. Obsolete commands and packages, orthodox detects some more things, and abort turns warnings (the default behavior) into errors (this is especially useful when giving your file to a coauthor who will then add his/her stuff—unfortunately, there’s no cutoffusersfingers option…)

And just for the sake of completeness: onlyamsmath warns about displaymath and nag does not; everything else covered by onlyamsmath is covered by nag, too.

CategoryEnglish, CategoryBlog, CategoryTeX, KategoriaTeX, KategoriaLaTeX

Ogrodowczyk Wojciech: Barceloneta

Fri, 29 Jul 2011 16:58:27 +0000

Ogrodowczyk Wojciech: Montjuïc

Wed, 27 Jul 2011 08:55:38 +0000

Borkowski Marcin: 2011-07-22 The snapshot and bundledoc packages (en)

Fri, 22 Jul 2011 20:00:03 +0000

Situation A: you work on a LaTeX document with a friend, and suddenly your pdf and his pdf—made from the same LaTeX file—look different. What’s going on?

Situation B: you send a LaTeX file to someone, and then you get an angry message: it won’t compile!

Well, in these situations snapshot and bundledoc packages might help you. The former generates a file with a listing of all loaded packages (and other files, for example the .bib file etc.) together with their version information (whenever available). Then you and your friend from Situation A may diff these files and track all the differences in package versions you are using.

The latter is a postprocessor of the file generated by the former. It helps prepare an archive with all the files needed for this particular LaTeX document to compile. It also includes a script to generate this archive in LaTeX format, using the smart and not really well-known filecontents environment. Such a LaTeX file generates all needed (text) files by itself during the first compilation.

For the sake of completeness: the author of snapshot is the late Michael Downes, and the author of bundledoc is Scott Pakin (known also for the Comprehensive LaTeX Symbol List, the savetrees package and lots of other stuff).

CategoryEnglish, CategoryBlog, CategoryTeX, KategoriaTeX, KategoriaLaTeX

Ogrodowczyk Wojciech: Font Màgica de Montjuïc

Thu, 21 Jul 2011 09:05:40 +0000

Borkowski Marcin: 2011-07-15 LM Math - breaking news (en)

Thu, 14 Jul 2011 23:00:10 +0000

Just a few hours ago I received a thrilling message from the mailing list of the Polish TeX Users Group, which I can’t resist just copying and pasting here:

The Latin Modern Math fonts

A long awaited progress: since the beginning of July 2011 the modernized implementation of the Computer Modern fonts has become available in the form of the Latin Modern Math (LM Math) fonts in the OpenType (OTF) format.

By the way: the release of Latin Modern Math means that in a foreseeable future the emergence of mathematical fonts for the TeX Gyre collection might be expected.

Congratulations for the GUST’s e-foundry team! Keep up the good work!

What can I say? More free math font goodies - yay!

It has, however, one “drawback”: as the e-foundry team write, [p]lease note that the LM Math fonts might be used for typesetting mathematics with MS Office 2007 and newer. This means that you won’t be able to say “well, this was typeset by TeX” on seeing familiar CM-like glyphs in mathematical formulae…

And a final remark: hopefully, more good OTF fonts will mean larger userbase for ConTeXt MkIV and luatex - that bodes really well!

CategoryEnglish, CategoryBlog, CategoryTeX, KategoriaTeX, KategoriaLaTeX

Ogrodowczyk Wojciech: Hamburg

Thu, 14 Jul 2011 20:41:57 +0000

Borkowski Marcin: 2011-02-24 Wavy lines as delimiters (en)

Fri, 08 Jul 2011 14:00:06 +0000

Well, it’s been a while since I posted here; but today, I’ve got another real-life problem solution.

In Poland, it is customary to use “wavy lines” as delimiters when writing down integration by substitution or by parts. (This description is rather vague, I admit, so below is an example.)

The problem is: how to obtain such an effect in LaTeX?

The problem is, surprisingly, not so easy. There is the MnSymbol font & package, which contains “wavy variable-size delimiters”, but it replaces all other math fonts with variants someone might not like (and is incompatible with amssymb/amsfonts).

Of course, tikz comes to rescue. Here is the code I used to obtain the above example:

\documentclass{article}

\usepackage{amsmath}

\usepackage{tikz}
\usetikzlibrary{decorations.pathmorphing}
\newcommand{\wavylrbox}[1]{%
  \begin{tikzpicture}[baseline=-0.5ex,decoration={snake,amplitude=0.75pt,segment length=5pt}]
    \node (b) {$\displaystyle #1$};
    \draw[decorate] (b.north west) -- (b.south west);
    \draw[decorate] (b.north east) -- (b.south east);
  \end{tikzpicture}
}

\begin{document}

\begin{equation*}
  \int 2x\cos x^2\,\textup{d}x=\wavylrbox{
    \begin{aligned}
      t&=x^2\\
      \textup{d}t&=2x\,\textup{d}x\\
    \end{aligned}
  }=\int \cos t\,\textup{d}t=\sin t+C=\sin x^2+C
\end{equation*}

\end{document}

(The \wavylrbox macro takes one argument and sets it in display math style surrounded from left and right—hence its name—by wavy lines.)

Unfortunately, this quick solution has a few problems.

If the height of the formula in “wavy lines” is not an integer multiple of 5pt, the waves have short straight-line segments at the bottom.
We assume here that the “central line” of the formula is at the height of 0.5ex. This might not be true in some fonts.
If the “wavy box” has an odd number of lines, it would be much better if the middle line were at the height of the rest of the formula. This seems to be tricky to obtain—most probably, instead of aligned or friends, one would have to use tikz’s matrices or something like that.

Still, tikz (as usually) does the trick nicely.

I’d be more than happy to see other/better solutions, especially ones that don’t have the above disadvantages!

CategoryEnglish, CategoryBlog, CategoryTeX, KategoriaTeX, KategoriaLaTeX, KategoriaLaTeXPorady

Borkowski Marcin: 2011-07-08 New version of the enumitem package (en)

Fri, 08 Jul 2011 13:00:08 +0000

Just about a week ago, Javier Bezos uploaded a new, third version of his celebrated enumitem package to CTAN. Since this is one of my favourite LaTeX packages, I am going to give a short outline of some (read: most, but not all) new features of enumitem v3.

First and foremost, finally enumitem supports inline enumerations. The syntax is probably not the best possible one—personally, I’d prefer some parameter like inline=true instead of starred versions of the environments—but this is not a serious problem.

Next, the setting of horizontal spacing is much improved from the usability point of view. Nothing revolutionary, but a few handy shortcuts, like inferring the value of one parameter from the values of others (much like in the geometry package).

Then, there is a possibility of having so-called series of enumerations: a series is, well…, a series with a common numbering scheme (without using the resume keyword, and—more importantly—with a possibility of having other enumerations without perturbing the series numbering). Not something I would use very often, but I can imagine that people might want it.

Also, so-called wide enumerations (basically, enumerations spanning from the left margin to the right one, like ordinary paragraphs) were introduced. Very useful, especially for multi-page enumerations with loooong items.

There are also some other changes/additions, but I found these the most interesting. Still, there are a few features missing (at least for me), but definitely this was a move in the right direction. Very good job!

CategoryEnglish, CategoryBlog, CategoryTeX, KategoriaTeX, KategoriaLaTeX, KategoriaLaTeXPorady

Dopierała Andrzej: 2011-06-26 IPv6 na stronie: ipv6 na stronie

Sun, 26 Jun 2011 19:24:11 +0000

Co prawda po IPv6 day, ale.. wreszcie dołożyłem AAAA do mojej strony(i stron firmowych). Ciekawe co wybuchnie ;)

Ogrodowczyk Wojciech: Rewolucja

Fri, 17 Jun 2011 19:54:39 +0000

Ogrodowczyk Wojciech: Planet shot

Tue, 31 May 2011 11:44:14 +0000

Eksperymentale ujęcie wychodka na szczycie świata, krok po...

Ogrodowczyk Wojciech: Klatka

Sun, 29 May 2011 20:21:31 +0000

Dopierała Andrzej: 2011-03-12 IPv6-garsc-statystyk: kilka słów podsumowania o ruchu ipv6

Sat, 12 Mar 2011 23:49:05 +0000

Kilka statystyk z pewnego routerka. Zbierane ip6tables, w dłuższym okresie czasu. Wykresów nie daję, bo za mała próbka by ładnie wyglądało ;)

Dane z pewnej sieci osiedlowej w Poznaniu. IPv6 udostępnione klientom przez radvd. Głównie klienci “prywatni”.

Wejście:
2% - 6to4
pomijalne - PIX
24% - PLIX
3% - natywne IPv6 od Crowleya
69% - tunel z HE

Wyjście:
51% - 6to4(!)
6% - PIX
36% - PLIX
1% - Crowley
6% - tunel z HE.

Wnioski:
- podobnie jak w przypadku ipv4 duża część ruchu przypada na PLIX
- upload to głównie ruch kierowany do 6to4 - jak sądzę ruch p2p.
- bardzo duży download na tunelu z HE. Co prawda miałem trochę wątpliwości czy należy się w to bawić - to jednak obserwując ruch przy włączonym i przy wyłączonym tunelu widać że opóźnienia przez HE są często niższe. Pozatym - alternatywa to pchanie ruchu przez Crowleya, który.. również sporą część ruchu ma przez HE. HAWE jak na razie ipv6 nie dostarcza.

Dopierała Andrzej: 2011-02-22 IPv6 a 6to4: ipv6 6to4 sit0 routing ruch siec

Tue, 22 Feb 2011 23:06:37 +0000

Powolutku bawię się w wdrożenie IPv6 u pewnego ISP.

Na peeringach (w PIX i PLIX) ipv6 śmiga “natywnie”. Świata niestety jak na razie nikt nie dostarczył, więc leci tunelem z HE.

Do tego rozgłoszenie prefiksów do kilku testowych sieci - i troszkę ruchu widać.

W którymś momencie zauważyłem, że trochę ruchu leci do 6to4. Postawiłem więc bezpośredniego relaya(opis z http://wiki.debian.org/DebianIPv6) i…

Wniosek? Wbrew pozorom bardzo dużo (tak na oko 1/3) ruchu to ruch z relayami 6to4. Stąd zapewnienie dobrej komunikacji z nimi powinno być dosyć istotne przy udostępnianiu ipv6. Do testowego ip z którym obserwowałem ruch po ustawieniu bezpośredniego tunelowania 6to4 na moim routerze opóźnienia spadły z ok 80 do 50ms - a ruch wzrósł o kilkanaście procent.

(na wykresie jest widoczny wyłącznie ruch na tunelach - peeringi/polska leci natywnie, stąd nie mam prostej możliwości wyróżnienia go od ipv4)

Dopierała Andrzej: 2011-02-17 Rozkład ruchu na łączach: rozkład ruchu plix hawe tp pix

Thu, 17 Feb 2011 11:59:49 +0000

Taka mała ciekawostka.

Jest sobie mały operator. Świadczący głównie usługę dostępu do internetu dla “ludzi”. Pakiety - dosyć duże, po kilka/kilkadziesiąt megabitów, upload ciut mniejszy - po 2-3 megabity.
Ogólnie - zazwyczaj mało kto dociera do limitu w którąkolwiek ze stron.

Do tego jest troszkę hostingu i łącz biznesowych… Ale większośc to klienci indywidualni.

Łącza:
- peering w PIX-ie (http://www.pix.net.pl)
- peering w PLIX-ie (http://www.plix.pl)
- PBT HAWE (http://www.pbthawe.eu)
- Transmisję CDP Global od crowleya (http://www.crowley.pl)

i w którymś momencie na parę chwil pojawiła się testowa transmisja do TPSA - normalnie leci przez HAWE (i dalej styk z crowleyem).

Ruch - puszczony przez bgp prawie “samopas”. Lekkie preferencje by sterować ruchem na łączach zagranicznych (hawe/cdp), gdzieniegdzie unikanie problematycznych ścieżek - ale - można powiedzieć że rozkład jest prawie naturalny.

I teraz - procentowy wykres ruchu:

Interesuje nas głównie download - uploadu jest niewiele - ok połowy downloadu, więc zazwyczaj mieści się w ramach kontraktu.

Co jest ciekawe… ok 30% ruchu zamyka się w plixie. Nawet trochę więcej.

PIX - jest malutki. poniżej 3% ruchu. Gdyby nie skala oraz fakt że jest prawie za darmo - nie było by go sensu trzymać.

HAWE i crowley - utrzymują się mniej więcej na zbliżonym poziomie - przerzucanie to głównie zmiany na ich upstreamach oraz “rzucanie” nimi (prepend przez community) by przerzucić na łącze gdzie dalej od kontraktu.

Przez jakiś czas była testowana tpsa. I tutaj niespodzianka - download był ledwo w okolicach 5% sumarycznego ruchu. Czyli - biorąc pod uwagę cenę - malutko. Z koleji upload to ok 20% ruchu - co w tej sytuacji oznaczało że było to jedyne łącze gdzie upload przekraczał download! I przypominam że to nie hosting, tylko głównie klienci indywidualni. Cóż - P2P rządzi.

Dopierała Andrzej: 2011-01-06 Konto w aliorbank: zakładanie konta w aliorbanku cz.1

Thu, 06 Jan 2011 20:40:11 +0000

Stwierdziłem że w mojej małej firemce przyda się kolejne konto. Obecne mam w mBanku, bo.. wiadomo - za darmo. No - prawie. 1zł za każdy przelew “na zewnątrz” - to już trochę w miesiącu wychodzi.

A Aliorbank ciągle kusi darmowym kontem, 5-cioma darmowymi przelewami w miesiącu i “premią” 50zł przy stanie konta 9k. Czyli więcej niż na lokacie w mbanku.

Z nowym rokiem - próbuję więc założyć konto.
Pierwsze wrażenia po przebrnięciu przez formularz?

Nie pozwala mi na wpisywanie polskich znaczków. Przeglądarka chrome. Po wklejeniu tekstu z polskimi znaczkami - ogonki znikają.
Do wybrania klasyfikacja usług… Ja w GUS-ie mam zgłoszoną 6202Z(działalność związana z doradztwem w zakresie informatyki - wg klasyfikacji z 2007 roku). A na stronie pozwalają na wybór pomiędzy.. 6201 a 6203.

Ale przebrnąłem - polskie znaczki jak sądzę poprawią mi w oddziale. O efektach pewnie poinformuję…

Nawrot Andrzej: Rozmowy ze specjalistą ds. wdrożeń

noreply@blogger.com (jendras) — Sat, 16 Oct 2010 20:34:41 +0000

Taki kwiatek.
Pytanie dotyczące odpowiedzialności za wykonywanie backupów pewnego systemu i odpowiedź konsultanta.

IT: Kto wykonuje backupy?

Specjalista:Backupy wykonuje MS SQL z automatu codziennie, raz na okres np. miesiąc kwartał baza powinna być nagrywana na trwały nośnik i to w zależności od firmy albo my albo dział IT
Danych nie powinniśmy stracić żadnych tylko w przypadku kataklizmu kiedy to stracimy serwer oraz kopie dyskowe – pozostaną nam tylko kopie na trwałych nośnikach, ale to sytuacje bardzo sporadyczna
Kopie na serwerze służą przede wszystkim do ewentualnych porównań w przypadku uszkodzenia – stąd codzienne kopie .

Nawrot Andrzej: PowerShell via GPO

noreply@blogger.com (jendras) — Tue, 08 Jun 2010 08:29:42 +0000

Aby zmienić ustawienia wykonywania skryptów potrzebujemy tego template'a.

http://www.microsoft.com/downloads/details.aspx?familyid=2917a564-dbbc-4da7-82c8-fe08b3ef4e6d&displaylang=en

Nawrot Andrzej: Limit połączeń RDP

noreply@blogger.com (jendras) — Thu, 04 Mar 2010 14:17:18 +0000

Ku pamięci

query session /server:servername

reset session [ID] /server:servername

Nawrot Andrzej: Rodzinka w komplecie

noreply@blogger.com (jendras) — Wed, 28 Oct 2009 22:08:08 +0000

Rodzinka w komplecie, brakuje tylko zniewiescialego SL :)

Najtkowski Marcin Jan: Dua Tonight

Wed, 07 Oct 2009 11:40:32 +0000

W trakcie nieustających muzycznych wojaży trafiłem znów na kawałek, którego słucham po kilkanaście-kilkadziesiąt razy dziennie. Kobiecy wokal – oczywiście, fajny, “chwytliwy” rytm oraz ogólna “sympatyczość” sprawiły, że Tonight zespołu Dua stał się moim numerem jeden ostatniego tygodnia.

Utwór można znaleźć na A Lounge Supreme vol. 5.

A czytałeś FAQ?: Wakacyjne porządki

Fri, 07 Aug 2009 19:25:25 +0000

Studenci wyjechali na wakacje, laboratoria stoją puste, wreszcie można ze spokojem posprzątać. Ale nie wszyscy studenci opuścili wydział aby wypoczywać: na szczęście kilku dzielnych praktykantów pomaga nam w przygotowaniach do następnego roku akademickiego. Możecie podziwiać ogrom pracy, jaki wykonali na przykład w szafie krosowej:

Niestety nie pomyślałem wcześniej żeby zrobić zdjęcie przed porządkami, ale wyglądało to mniej więcej tak (to jedna z szaf którą dopiero mamy się zająć od tego roku):

Miejmy nadzieję, że ze wszystkim się wyrobimy i od nowego semestru wszyscy będą mogli korzystać na zajęciach i poza nimi z nowej infrastruktury. Jedną z nowości są nowe switche dla sal laboratoriów:

Dzięki nim mogliśmy pożegnać wysłużone huby 3com-a które tak dzielnie nam przez te wszystkie lata służyły:

Nawrot Andrzej: Odzyskiwanie danych z dysków dynamicznych.

noreply@blogger.com (jendras) — Thu, 25 Jun 2009 11:51:42 +0000

Dzisiaj mając chwilkę czasu podłączyłem stary dysk SATA aby sprawdzić co na nim się znajduje. Niestety był to dysk dynamiczny i nie szło go zaimportować na windowsie XP. Dane nie były dla mnie ważne, ale chciałem sprawdzić w jaki sposób w razie problemów mógbłym je odzyskać.
Ponieważ nie byłem pewien wyników badań, zrobiłem sobie backup dysku nieśmiertelnym dd.
Zaczynamy walkę, jedyną operację jaką mogę wykonać na dysku to konwersja na dysk podstawowy, która ma usunąć wszystkie dane. Mam backup więc próbuję. Dostaję dysk bez partycji, ale nie wierzę, że dane są usunięte.
Próbuję odzyskać je Easy Recovery Professional, które jak dotąd mnie nigdy nie zawiodło. Niestety nie tym razem, ERP nie rozpoznaje nic.
Podejście drugie, Acronis Disk Director 10. Szybki skan znajduje mi partycje. Klikam commit changes i po chwili w systemie mam nienaruszone partycje, ale już na dysku podstawowym. Oczywiście system nie wstanie, ale wszystkie pliki mam nienaruszone.

Najtkowski Marcin Jan: Takie rzeczy to tylko w Erze

Sat, 30 May 2009 11:14:56 +0000

Dzwoni telefon, na wyświetlaczu “Biuro Obsługi”. Super. Może dadzą mi nowy aparat?
Odbieram. W słuchawce odzywa się zmęczony głos zmęczonej pani:

- Dzień dobry, dzwonię z biura obsługi [...]
- Dzień dobry, słucham?
- Przygotowaliśmy dla pana, znakomitą ofertę…
- Tak…?
- Może pan zmienić dotychczasową taryfę na nową. Za jedyne 40 złotych otrzymuje pan 70 minut do wszystkich sieci…
- Ale ja płacę 35 i mam 80 minut.
- Eee… ale nie do wszystkich…?
- Do wszystkich.
- Aha… To… W takim razie sprawdzimy naszą ofertę i zadzwonimy do pana jeszcze raz.

Taa…

Nawrot Andrzej: Zbeszcześciłem MacBooka Aira

noreply@blogger.com (jendras) — Thu, 30 Apr 2009 22:18:15 +0000

Dostałem Macbook Air od Klienta, który chciał mieć na nim Windowsa. Kupił go, bo lapek jest lanserski, ale część aplikacji must have na MacOSie nie działa :)

Według instrukcji znalezionej w necie nie powinno być problemu.

Postanowiłem zrobić backup partycji za pomocą Partimage tak just in case.

Niesety SystemRescueCD, którego zawsze używam nie zbootował się. Restarcik i ... system nie widzi napędu DVD. Ani MacOS, ani pseudobootloader. Okazało się, że nie działa USB, a w tym "boskim" sprzęcie więcej USB nie uraczysz.
Czekała mnie więc wizyta w serwisie. Na szczęcie w Poznaniu jest jeden autoryzowany serwis Cortland.

Naprawa była na szczęście dość szybka, bo już dwa dni później miałem lapka sprawnego z wymienionym gniazdem USB.

Wieczorkiem znów chciałem zrobić obraz partycji i znów to samo, zwiecha systemu przy bootowaniu i brak USB po restarcie.
Byłem prawie pewien, że wina nie jest po stronie sprzętu. Następnego dnia pojechałem do serwisu informując, że USB jest prawdopodobnie sprawne a wina jest softu. Po chwili dostałem procedurę na resetowanie SMC.
Niestety nie zadziałała.
Serwisant powiedział, że wystarczy wyciągnać baterię i SMC się zresetuje, ale bateria jest wbudowana i musiał to zrobić serwisant, bo inaczej straciłbym gwarancję :/

Na szczęcie dalej było już tylko lepiej. W BootCampie utowrzyłem partycję dla Windowsa XP i puściłem instalację. Sterowniki dostarczane są na płytce instalacyjnej z Leopardem. Wystarczyło odpalić jeden setup.exe zrobić jeden restart i mam wszystkie sterowniki zainstalowane. Tutaj należy się duży plus dla Apple.

Na koniec zbeszczeciłem Maczka stickerem od Windows Visty :)